Liedjes die ik mooi/goed vond in 2011 (80-61)
Omdat een Top 66 (cf. 2009) dit jaar niet volstond ga ik gewoon voor een Top 80. Gewaagd, stoutmoedig of zelfs regelrecht revolutionair? Feit is gewoon dat er hier heel wat toffe nummers de revue zijn gepasseerd die ik graag met mijn muziekminnende medemens wil delen. Zo simpel is het. Verder is deze lijst natuurlijk geen volledig jaaroverzicht, dat laat ik met alle plezier over aan gespecialiseerde magazines en websites met een muziekredactie van 10 mensen. Suggesties zijn dus altijd welkom: hier op de blog, op Facebook, via Twitter of gewoon van mens tot mens.
Net zoals de vorige keer zal er aandacht zijn voor verschillende genres (het is dus helemaal geen indie-only) en nummers die niet zo bekend zijn, maar zeker ook nummers die iedereen kent, niets mis met hits.
Tot slot wens ik u, beste lezer, veel luisterplezier en verder kan ik alleen maar hopen dat er op de valreep van 2011 nog wat muzikale ontdekkingen mogen gedaan worden.
80. Acid House Kings – Would You Say Stop
Popmuziek + Zweden. Een uitstekende combinatie sinds 1974 (google “Abba Waterloo Eurovisiesongfestival”) en nog steeds anno 2011. Zouden zeker in de top 10 staan als deze lijst ‘Bandnamen die ik goed vond in 2011′ had geheten.
79. Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix)
Popmuziek + Zweden + Belgische DJ bleek dit jaar zo mogelijk een nog betere combinatie. Van de biertenten op de cyclocross (“A a folló”) tot de hippere feestjes: werkelijk overal werd dit nummer gedraaid. Persoonlijk nog steeds meer fan van deze remix, maar het valt alleen maar toe te juichen dat een uitermate charmante artieste en een uitermate interessante DJ (van eigen bodem) zo veel aandacht kregen het afgelopen jaar.
78. Dum Dum Girls – Bedroom Eyes
Als er ooit nog nieuwe quota voor radiozenders worden voorgesteld, laat ’25% van de nummers op nationale radio behoren tot de categorie girl (rock) groups’ er dan alstublieft één van zijn, voor een betere wereld. Weinig dingen aangenamer dan het soort samenzang waar deze Dum Dum Girls zo bedreven in zijn.
77. Milow – She Might She Might
Já, ons aller Milow heeft het over een meisje met “blue eyes” (origineel!) en já hij laat “two” rijmen op “kung fu” (words-that-rhyme.com) en tóch zijn wij volledig mee. Een songwriter die zijn métier kent en naast 15-jarige huppelkutjes ook 23-jarige stoere mannen een beetje week doet voelen: respect Jonathan!
76. Ty Segall – Don’t Talk To Me (GG Alin Cover)
Van alle garage rock revival groepjes (lees: bands die de productiekosten liefst zo laag mogelijk willen houden) behoort deze Ty Segall voor zover wij daar zicht op hebben toch tot de meest interessante, getuige deze heerlijke cover. Kan ook gevoelig uit de hoek komen.
75. My Morning Jacket – Circuital
Zo goed als ten tijde van ‘At Dawn’ en ‘Z’ (hun beste) zullen ze wellicht nooit meer worden, maar dit soort zorgvuldig opgebouwde epische nummers houdt de hoop intact.
74. Britney Spears – Till The World Ends
Ons Britneyken, zal ze ooit nog het ware geluk en/of de ware liefde vinden? Met ‘Till The World Ends’ scoorde ze alvast een meer dan terechte hit dit jaar en sinds kort is ze ook -opnieuw- verloofd. Nu live nog wat meer zingen i.p.v. playbacken en Britney behoort gauw weer tot het kransje grote popartiesten der aarde.
Hem nu al de Britse Prince (als in: die mens van Purple Rain) noemen zou iets te ver gaan, maar na Test Icicles en ander solo-werk onder de naam Lightspeed Champion valt deze Dev Hynes zeker een van de interessantere artiesten van over het kanaal te noemen.
Dit jaar aan het werk gezien in een belachelijk klein en warm zaaltje van het Maison des Musiques in Brussel. De wierrookstokjes hoefden voor mij niet echt, de folk liedjes van kampvuur-kwaliteit daarentegen waren zeer welgekomen.
Officieel van eind 2010 maar pas ontdekt begin 2011. Een Japanner die een Frans nummer uit de jaren 70 samplet en er een magische dance track van maakt. Een beetje crazy, maar zo hebben we onze Japanners graag.
Stel dat Abel Tesfaye pas ergens eind dit jaar aan de oppervlakte was gekomen, dan stond dit nummer waarschijnlijk heel wat hoger genoteerd in deze lijst. Nu sluipt echter stilletjes aan een beetje ‘post 2010-r&b-moeheid’ in de rangen, al blijft dit wel een erg goed nummer natuurlijk.
69. The Black Keys – Lonely Boy
Sinds hun vorige (‘Brothers’) hebben ze de grotere clubs ingeruild voor de kleinere arena’s (maandag 23 januari in de Lotto Arena!) en het is deze jongens van harte gegund. Uiterst dansbaar rocknummer (+ aanstekelijke clip) van het soort waar er nooit genoeg van kunnen zijn. Nu nog hopen dat er snel een tweede single komt zodat deze niet plat gedraaid wordt.
68. Thurston Moore – Benediction
Begin dit jaar was er dit nummer en een aantal maanden later plots het nieuws dat Thurston Moore en Kim Gordon, de boegbeelden van Sonic Youth, het na meer dan 25 jaar huwelijk voor bekeken hielden. Of de breuk al dan niet subtiel werd aangekondigd in dit nummer laat ik graag over aan de amateur-psychologen onder jullie, feit is dat meneer Moore waarschijnlijk het mooiste nummertje van 2011 pende over afscheid (moeten) nemen van een geliefde. Mooi.
67. JJ – New Work
Soms iets te hip om goed te zijn, soms ook gewoon heel goed bezig, zoals in dit nummer waarin ze Empire State of Mind van Jay-Z en Alicia Keys op hun eigen begeesterende manier interpreteren.
66. All Tiny Creatures – Glass Bubbles
Verre van het meest toegankelijke nummer uit deze lijst, maar wel een van de nummers die een mens helemaal kunnen opslorpen. Ik zou er zowaar spontaan nog eens het adjectief ‘hypnotiserend’ voor uit de kast halen.
Over dEUS wordt nog steeds heel veel gezegd en geschreven, wat voornamelijk wijst op het feit dat Tom Barman & co toch nog steeds tot op zekere hoogte relevant zijn. De meest verfrissende en verrassende nummers maken ze al lang niet meer, de meest degelijke zeker wel. Niets mis met zeer degelijk en deze ‘Constant Now’ is wat mij betreft zelfs veel meer dan dat, met die perfect geplaatste euforische blazers en bassist Alan Gevaert in een glansrol. Twaalf plaatsen hoger dan Milow, proficiat Tommy!
Op Last.FM valt het volgende te lezen: ‘WANDER / WONDER’, a mysterious and genuinely haunting record that seems to exist in a world all of its own making, balanced between the ecstatic ‘wonder’ referenced in the title and something altogether more indefinable and uncertain of itself, like shards of light flickering through a blanket of fog, and even though ‘WANDER / WONDER’ is undeniably an electronic album, it feels strangely organic, rooted in nature, synthetic textures and distorted voices harmonizing with an ever present oceanic shimmer.
Kortom: ambient waar je ofwel volledig voor te vinden bent ofwel verschrikkelijk nerveus van wordt. In mijn geval meestal optie a).
63. Pusha-T (ft. Rick Ross & Ab-Liva) – I Still Wanna
Ondergetekende is geen hip-hop connaisseur maar dit klinkt zoals ik mijn hip-hop tracks vaak het liefst heb: majestueus en toch lekker smooth (“Bitches love my ambiance”). Moge Rick Ross in 2012 wat minder hartaanvallen krijgen, maar dat hij toch nog altijd mag blijven klinken alsof hij er elk moment een kan krijgen.
Uiterst aanstekelijke Britse electro-pop. En een videoclip met vogels in de botsauto’s!
Samen met Cadel Evans de ‘Australiërs van het jaar’, en waarschijnlijk nog een pak sympathieker dan Cadel ook! Synthpop zoals het hoort: lichtjes zweverig en hoe meer naar het einde toe, des te extatischer het wordt: noice.
Wordt vervolgd!
Te chek man! Vercheet seëke’r ooëk niet dat Spinvis een album uit heeft.