20. Star Slinger – Mornin’

“Wat is dat hier allemaal?” ‘Mornin’ duurt welgeteld 2 minuten en 14 seconden en het refrein -als daar al sprake kan van zijn- begint pas op 1:24. Toch is dit kort nummertje 1 brok soul/funk-bliss, wat niet echt verwonderlijk is als je weet dat het eigenlijk een complete herwerking is van dit  mooie Staple Singers nummertje, geproducet door wijlen Curtis Mayfield.

19. Gil Scott-Heron & Jamie XX – I’ll Take Care Of U

Zonder dat hij het zelf besefte was ‘We’re New Here’ (het album waarop Jamie XX Gil Scott-Herons laatste plaat ‘I’m New Here’ volledig onder handen nam) het mooiste eerbetoon denkbaar voor deze later op het jaar overleden Grote Artiest.

18. Fucked Up – The Other Shoe

Beste riff en schoonste geluid geproduceerd door een gitaar in 2011 op 1:04 tot 1:19 (en nog een aantal keer doorheen het nummer) en eigenlijk ook wel het beste rock nummer van het jaar.

17.Sandro Perri – Futureactive Kid Part 1

Op ‘Impossible Spaces’ wordt alle aandacht gezogen naar openingstrack ‘Changes‘ maar dit nummer blijft het langst nazinderen. Heel heel schoon, echt waar.

16. Pandr Eyez – Little Bit

Dit Amerikaanse-Britse duo (m/v) maakt lieflijke nummers die hun bandnaam alle eer aan doen. “This new band are obviously going places.” Als dat de enige YouTube comment is dan kan het niet anders of Pandr Eyez staat een mooie toekomst te wachten.

15. PJ Harvey – The Glorious Land

Kippenvel toen deze werd gespeeld ergens in de vooravond die zaterdag op de wei van Werchter.

14. Real Estate – It’s Real

Laat u vooral niet wijsmaken door blaadjes zoals Humo dat Real Estate met ‘Days’ een mindere plaat uitbracht dit jaar. Bijna alle nummers van de plaat zijn minstens een dag of twee persoonlijke favorieten geweest, maar ‘It’ Real’ stak er uiteindelijk net dat tikkeltje boven uit. Indiepop zaligheid in minder dan 3 minuten.

13. Air France – It’s Good To Be Around You

“Are you with Air France?” wordt ergens halverwege gezongen. We are still with Air France, ook al brengen ze met moeite gemiddeld 2 nummers per jaar uit.

12. Frank Ocean – Strawberry Swing

Geen makkelijke keuze om mijn persoonlijke favoriet van Frank Ocean er uit te pikken. Hoe goed waren ‘Novacane‘, ‘Songs For Women‘ en ‘Thinking About You’ dan ook wel niet zeg. Uiteindelijk ben ik voor deze gegaan omdat hij in ‘Strawberry Swing’ het voor een groot deel redelijk zoutloze origineel van Coldplay tien niveau’s hoger tilt, en dat enkel door hoe en wat hij zingt. Grote klasse.

11. Lana Del Rey – Video Games

Van regelrechte hype over de hele blogosfeer tot Ultratop hit.  Het ging de laatste maanden zeer hard voor deze Elizabeth Grant. Of er nu al dan niet een hele marketingcampagne opgezet door de platenfirma’s achter zit of niet maakt in feite weinig uit want in 2011 zorgde mejuffrouw Grant met dit nummer voor een vers en vooral ook heel schoon geluid.

10. Death Cab For Cutie – Doors Unlocked & Open (Cut Copy remix)

Een dansbare versie van The Postal Service. Zo valt deze remix van ‘Doors Unlocked & Open‘ misschien nog het beste te omschrijven. Eentje voor mensen met veel geduld want pas vanaf 2:30 wordt het écht écht goed. Perfect opgebouwd en verslavend. Allerbeste remix van 2011.

9. The-Dream -  Body Work/Fuck My Brains Out

Waar Terius Nash zich tijdens het 1e deel van deze double track (‘Body Work’) af en toe nog een beetje gedraagt naar zijn doen (“I’m just looking for somebody to drive me crazy”) gaan in ‘Fuck My Brains Out’ (zie titel) alle remmen les. Geen paniek dus, The-Dream is nog steeds een van de grootste vetzakskes die er rondlopen in de muziek business.

8. Dirty Beaches – True Blue

In dit nummer klinkt de in Taiwan geboren Alex Zhang Huntai als een aan lager wal geraakte Elvis die volledig op de dool is, en dat is met de beste bedoelingen gezegd.

“I walk along these streets until I have you in my arms,
now that you’re gone in my heart so wild and blue, 
and if I had the chance ,I’d never let you go.
And doll if you haven’t called back,
I’m begging you please True Blue”

7. Tennis – Tell Her No (The Zombies cover)

Wanneer Colin Blunstone “Don’t hurt me now” zingt geloof je hem voor de volle 100%. De versie van Tennis door zangeres Alaina Moore maakt het echter nog net dat tikkeltje krachtiger en pakkender. Mooiste cover van 2011.

6. Fleet Foxes – Helplessness Blues

“Like a snowflake distinct among snowflakes unique in each way you can see”. Toegegeven, soms zoeken de mannen van Fleet Foxes het een beetje zelf, dat geitenwollen sokken imago. Desalniettemin, if I had an orchard I would listen to Fleet Foxes every day.

5. Purity Ring – Lofticries

Purity Ring bracht dit jaar 3 nummers uit: ‘Ungirthed‘, ‘Lofticries’ en ‘Belispeak‘. De combinatie van nerveuze elektronische beats, vreemde geluiden en melodieuze vocals bleek in alle drie de nummers niet minder dan uitstekend. Zonder enige twijfel mijn favoriete nieuwe band van 2011.

4. Adele – Someone Like You

‘Someone Like You’ niet opnemen in deze lijst zou wel heel onnozel zijn. Wie kan er zich een mooiere piano ballad herinneren van de laatste jaren? Nummers als ‘Someone Like You’ overstijgen hokjesdenken en raken mensen van alle leeftijden ongeacht hun muzikale voorkeur. Nu al een terechte klassieker.

3. Cass McCombs – County Line

Oh Cass McCombs wat maakt gij zo een ontzettend schone liedjes. 10 maart in de Rotonde van de Botanique.

2. Tyler, The Creator – Yonkers

Tyler was de man van 2011. Naarmate het jaar vorderde lag hij steeds meer onder vuur. Aanklachten: homofobie, misogynie en recentelijk ook vandalisme. Laat ons vooral niet vergeten dat Tyler ook het heftigste, coolste en interessantste hiphop nummer van 2011 maakte. Ik zie mij nog altijd het nummer van de YouTube clip rippen omdat de MP3 nergens te vinden was om dan zeer swag over het Sint-Pietersplein richting Blandijn te stappen om plichtsbewust naar de les te gaan en braaf te luisteren naar wat de prof te vertellen had.

1. The Antlers – I Don’t Want Love

“You wanna climb up the stairs,
I wanna push you back down.
But I let you inside,
So you can push me around.”

Zo wondermooi en zo vaak on repeat dat ik nog steeds het album niet beluisterd heb.
Mijn mooiste, beste, favoriete nummer van 2011.

Dank u voor uw aandacht.

Spotify playlist:

MOOGGLE Top 80 (2011)

Ontbreken jammer genoeg omdat ze niet op Spotify te vinden zijn: All Tiny Creatures, Arches, Balam Acab, Blood Orange, Dum Dum Girls, Frank Ocean, JJ, Keep Shelly In Athens, KZA, Mr Muthafuckin Xquire, Pandr Eyez, Pusha-T, Tennis, The-Dream, Ty Segall.

Maar die staan natuurlijk allemaal hier in de lijst.

40. Smith Westerns – Weekend

Ze waren er vroeg bij dit jaar, de jongens van Smith Westerns. Ergens half januari al brachten ze ‘Dye It Blonde’ uit, met als opener deze ‘Weekend’. Weinig platen dit jaar die zulk een perfecte start optekenden als deze van Smith Westerns. Opgepolijste garage rock van opperbeste kwaliteit.

39. Regina – Jos Et Sä Soita

Gisteren een klacht binnengekregen van de Finse ambassadeur omwille van de overtegenwoordiging van Zweedse artiesten (Jens Lekman, Lykke Li, Acid House Kings, JJ) in deze lijst. Om het goed te maken dit zeemzoete indiepop nummertje. Goed mogelijk dat het eigenlijk over huiselijk geweld of iets dergelijk gaat maar zo klinkt het alvast niet.

38. Charli XCX – Stay Away

Onder de tonnen zwarte mascara en donkere productie zit een popnummer van het niveau waar er maar weinig van gemaakt werden dit jaar. Amper 19 jaar oud en nu druk bezig aan het opnemen in de studio met de producer van Robyn. In de gaten te houden voor 2012.

37. Wiz Khalifa – The Race

Voor mensen die hiphop meestal een al te drukke bedoening vinden kwam Wiz Khalifa afgelopen jaar met ‘The Race’ op de proppen, een heerlijk laid-back nummer waarin hij zoals het een echte rapper betaamt het uitvoerig heeft over het leven als een celeb: “Bitches ain’t say shit to me but now they won’t leave me alone, used to walk the other way, but now they all come to my home.”

36. Maroon 5 feat. Christina Aguilera – Moves Like Jagger

Zonder enige twijfel the song you love to hate van 2011. Ondanks alles echter ook een heerlijk pretentieloos nummer met ook een van de meest catchy refreinen van het jaar. 73 million people can’t be wrong.

35. Jai Paul – BTSTU (edit)

Toen BTSTU hier de eerste keer de revue passeerde zat het in een playlist met nog tientallen anders vers geplukte nummers van het net, maar deze sprong er vrijwel meteen uit. Klinkt een beetje als trage Hot Chip met een zéér vette beat.

34. James Curd – A Friend

Afkomstig uit Chicago en als we zijn Facebook pagina mogen geloven werden zijn nummers al gebruikt in tv-series als CSI Miami, Grey’s Anatomy en Keeping Up With The Kardashians tot zelfs (animatie)films als The Incredibles. Wat er ook van moge zijn: stevige track ter voorbereiding van een stevig nachtje uit.

33. Intergalactic Lovers – Delay

Zonder dat typische stemgeluid van chanteuse Lara Chedraoui zou dit nummer maar half zo goed zijn. Een volledig van de pot gerukt argument natuurlijk want stel u voor dat Karen O niet langer ‘Maps’ zingt of dat ‘Mad About You’ plots door iemand anders dan Geike Arnaert zou worden gezongen. Om het kort en simpel te houden: The Voice van Vlaanderen van 2011 was zonder enige twijfel die van Lara Chedraoui en in de categorie Pop-Rock Hit van 2011 gaat de award naar ‘Delay’, sorry Alex.

32. Keep Shelly In Athens – Hauntin’ Me

Een nummer waarvan de titel niet beter kon gekozen zijn. Desondanks heeft het nummer weinig te zien met het de voorbije 2 jaar zeer en vogue geweest zijnde witch house-genre. Of denkt u dat alle heksen zo schoon kunnen zingen?

31. Rihanna – Man Down

In 2011 liet Rihanna haar van haar beste (zie ook ‘We Found Love‘) en haar slechtste kant zien. In ‘Man Down’ keert ze nog eens terug in naar haar Caribische roots, zoals in ‘Pon De Replay‘ waarmee het voor haar allemaal begon. Goeie zet.

30. Kavinsky – Night Call

Toen het er nog naar uit zag dat Drive een van de beste films van de laatste jaren zou worden (in het begin van de film dus) was dit dan ook de perfecte soundtrack om Ryan Gosling te begeleiden op zijn nachtelijk avontuur in downtown L.A. Iedereen die de film gezien heeft beleeft door dit nummer waarschijnlijk onmiddellijk een flashback naar die heerlijke openingsscène. Wat erna volgde was zowel op het vlak van muziek als verhaal en beelden net dat tikkeltje minder indrukwekkend.

29. DOM – Damn

Had dit een lijstje van 2010 geweest, dan zou DOM waarschijnlijk moeiteloos de top 10 hebben gehaald met ‘Burn Bridges‘. Gelukkig stonden er op de ‘Family Of Love’ EP van dit jaar ook een aantal toffe tracks waaronder ‘Damn’, zodat de sluikreclame toch op een eerlijke manier kan verlopen. 10% lo-fi, 90% pure pop.

28. Mr. Muthafuckin eXquire ft. Despot, Das Racist, Danny Brown, EL-P – The Last Huzzah

Meest epische hiphop track van 2011.

27. Cults – You Know What I Mean

Een lijst met de mooiste liedjes van 2011 zou niet compleet zijn zonder een Cults nummer. Meteen maar gekozen voor het nummer dat ik het meest heb beluisterd, u begrijpt wel wat ik wil zeggen hè? JAJA .

26. The Rapture – In The Grace Of Your Love

Tuurlijk was ‘How Deep Is Your Love‘ een van de betere anthems van 2011 maar met bovenstaand nummer bewees Luke Jenner dat hij niet enkel extreem opzwepende nummers genre ‘House Of Jealous Lovers‘ kan schrijven maar ook meer ingetogen pareltjes. Hier net nog een paar andere nummers opgezet van het reeds uit 2003 daterende ‘Echoes’ (‘Olio‘, ‘Echoes‘) opgezet ook, conclusie: The Rapture is een band die -nog steeds- uw respect en uw oren verdient.

25. Cities Aviv – Coastin

Een goed hiphop nummer gaat vaak gepaard met een zorgvuldig uitgekozen sample, bewijst Cities Aviv. Shirley Bassey’s ‘Easy To Be Hard‘ klonk nog nooit zo chill.

24. EMA – California

“Straffe madam”, “een vrouw met ballen aan haar lijf” etc etc. Anno 2011 mogen vrouwen toch als een gewoon hun gedacht zeggen zeker zonder dat daar voor de rest moet van worden opgekeken? Of het moest zijn dat er eentje is die dat allemaal verwerkt in een “dijk van een song”, “een serieuze uppercut”.

23. Destroyer – Kaputt

De soundtrack tijdens het nachtelijke blokken helemaal in het begin van dit jaar. Dan Bejar zorgde met ‘Kaputt’ (ook de naam van het album) in één klap ook voor dat de saxofoon weer een algemeen gerespecteerd instrument werd, ook binnen alternatievere middens, waarvoor hulde. Als het met The New Pornographers niet meer goed klikt mag hij ook gerust al zijn tijd steken in Destroyer wat mij betreft.

22. Arches – This Isn’t A Good Night For Walking

Denk Grizzly Bear, maar dan zonder alle toeters en bellen, helemaal tot de essentie herleid. Much appreciated.

21. St. Vincent – Cruel

Annie Clark koppelt indrukwekkende vocale prestaties aan een ogenschijnlijk simpel melodietje. Geslaagd met grootste onderscheiding en felicitaties van de jury.

Beste optredens 2011:

1. PJ Harvey – Rock Werchter
2. Sufjan Stevens – Koninklijk Circus
3. Deerhunter – Botanique (Orangerie)
4. Portishead – Rock Werchter
5. Odd Future – Chocolaterie (VK)
6. Prince – Rockhal (Luxemburg)
7. The Rapture – Botanique (Orangerie)
8. Taylor Swift – Vorst Nationaal
9. Chilly Gonzales – Vooruit
10. George Michael – Sportpaleis

Eervolle vermeldingen:
Fleet Foxes – Vorst
Queens Of The Stone Age – AB
Robyn – Rock Werchter
Real Estate – Charlatan
Woods – Maison Des Musiques

Dit is dan ook ongeveer alles wat ik gezien heb dit jaar. Wel geen enkel minder dan goed optreden gezien, “wel besteed” zoals men dat zegt.

60. The Vaccines – If You Wanna

Soms moet muziek helemaal niet speciaal of origineel zijn. Kort, krachtig en cathy, zo doen The Vaccines het meestal. Benieuwd of er mensen zijn die het refrein niet kunnen meezingen na een luisterbeurt.

59. Hercules & Love Affair – Painted Eyes (Moonlight Matters remix)

Met al die liaisons en scheidingen binnen de DJ-wereld moet een mens alles nauwlettend opvolgen. Zo werd Aeroplane (onze vaderlandse DJ-trots) vorig jaar al een eenmansproject van Vito De Luca en ging Stephen Fasano verder als The Magician (zie nr. 79 van deze lijst).
Ook binnen de ménage van onze andere persoonlijke favorietjes Villa vielen er heel wat veranderingen te noteren. Exit Seba en Fredo, enter een zekere Francois. Zoals dat dan gaat met scheidingen moet er dan ook altijd een kant gekozen worden, en bij gebrek aan kennis over wat er zoals aan de Villa-kant gebeurde, kies ik resoluut voor wat de heer Sebastiaan Vandevoorde dit jaar allemaal uit zijn mouw schudde, met bovenstaande remix als absoluut hoogtepunt.

58. The Soft Moon – When It’s Over

Tip: The Soft Moon niet beluisteren als uw lief het juist heeft afgemaakt. Deze zwartzakskes uit San Francisco, California (discrepantie locatie – soort muziek) wrijven het er liefst van al nog eens goed in hoe grauw ons korte bestaan hier op deze aarde eigenlijk wel niet is. In ruil voor al die doemdenkerij krijgt u een bloedmooi nummer. Faire deal!

57. Azari & III – Reckless (With Your Love)

Uitgekomen in 2010 maar in 2011 ook nog te vinden op hun debuutalbum. Net als de betere advocaat is het leuk zoeken naar de achterpoortjes om alsnog gerechtigdheid te laten geschieden, in dit geval door een heerlijk opzwepend nummer in dit jaaroverzicht op te nemen.

56. iamamiwhoami – ;john

De verpakking: arty video’s met titels als ’9.20.19.13.5.723378′ en de identiteit van de artieste hierachter die lang verborgen bleef (de Zweedse singer-songwriter Jonna Lee). De inhoud: electro-pop die het midden houdt tussen The Knife en Björks meest recente werk. Zeer bevreemdende video waarin nogmaals wordt aangetoond dat toiletpapier wel degelijk multifunctioneel is.

55. Usher ft. Pitbull – DJ Got Us Fallin’ In Love

Het fenomeen Pitbull. Slaagt  er in een van de betere ninetiesnnummers te verpesten in zijn ‘Hotel Room Service‘, wekt door zijn algemene verschijning spontaan haatgevoelens op bij elk weldenkend mens én slaagt er tegelijkertijd in om te featuren in de beste Ultratop single van 2010. Deze stond duidelijk een aantal trapjes lager maar nog steeds een bovengemiddeld leuk nummer om in een danscafé naar keuze uw beste moves uit te halen.

54. Yuck – The Wall

In deze vermoeiende muzikale tijden van electronica meets r&b, r&b meets dance en dance meets rock is het af en toe best aangenaam om een nummer te horen dat evengoed 20 jaar geleden had kunnen gemaakt zijn, toen rock nog met gitaren was en de Cherrymoon zijn hoogdagen vierde.

53. How To Dress Well – Suicide Dream 3 (Orchestral Version)

Deze Tom Krell zorgde vorig jaar al voor een van mijn persoonlijke muzikale hoogtepunten en leverde dit jaar weer een heel puike EP af. Begrafenismuziek, maar dan van het soort waarbij iedereen oprecht een traantje wegpinkt.

52. Atlas Sound – Terra Incognita

Bradford Cox, dat is nu nog eens een artiest waar men respect voor kan opbrengen. Geen twee jaar in de studio zitten om dan voorzichtig te beginnen met opnemen. Neen, zij het met Deerhunter, zij het solo als Atlas Sound: de man levert kwaliteit en dat jaar na jaar. Sinds 2008 niet minder dan uitstekende platen uitbrengen, wie doet het hem na? Als toemaatje dit prachtig Deerhunter nummer dat ons meteen terug katapulteert naar dat topconcert in de Botanique eerder dit jaar.

51. Girls – Alex

Minder instant poppy dan hun eerste ‘Album’ (met pop-pareltjes als ‘Laura‘ en ‘Lust For Life‘) en hier dan ook in eerste instantie matig onthaald. Geheel onterecht want zanger-gitarist Christopher Owens vertelt nog altijd even doorleefde en eerlijke verhalen als vroeger en maakt er ook nog steeds erg knappe nummers bij.

50. SX – Black Video

Een Belgische band die niet Belgisch klinkt, klinkt veel gemakkelijker dan het in werkelijkheid is. Waar de meeste Stubru favorietjes van de afgelopen jaren stevig met de voeten in de Belgische klei vastzaten doet SX een mooi poging om op de balearische winden van de afgelopen jaren mee te drijven, zonder hun eigen gezicht te verliezen.

49. Jay-Z, Kanye West, Frank Ocean – No Church In The Wild

‘Otis‘ en ‘Niggas in Paris‘ waren leuk nummers maar deze ‘No Church In The Wild’ featuring troonopvolger Frank Ocean was zonder enige twijfel het beste nummer op ‘Watch The Throne’ , goed gezien van Kanye en Meneer Knowles.

48. xxxy – Ordinary Things

Het betere mantra van 2011, deze ‘Ordinary Things’. Uit te spreken als “triple èx why”, kwestie van geen mal figuur te slaan op de hippere dansvloer.

47. Mark Ronson & The Business Intl – Somebody To Love Me

Mark Ronson is een mens met een hart voor goede popmuziek. Dat bewees hij niet enkel als producer van de veel te vroeg aan ons ontsnapte Amy Winehouse, maar ook met dit soort nummers. Boy George die nog eens schittert, het moet geleden zijn van de hoogdagen van Culture Club.

46. James Blake – Limit To Your Love

Afspraak 1: James Blake wordt niet beluisterd via laptop luidsprekers, maar met een deftige geluidsinstallatie (daar mag gerust een subwoofer bij zitten). Afspraak 2: ‘Limit To Your Love’ is zo een van die nummers die zodanig platgespeeld zijn dat zelfs de grootste nitwit met enig gebrek aan interessante meningen er toch iets over te zeggen  heeft. Deze mensen onthouden zich dan ook verder in het beoordelen van de artiest James Blake. Bloedmooie en zeer originele cover.

45. Siriusmo – Einmal In Der Woche Schreien

Dit nummer klinkt in mijn verbeelding als de perfecte soundtrack bij die extreem zalige underground techno fuif waar ik toch nooit zal op aanwezig zijn.

44. Youth Lagoon – Afternoon

Was er in 2011 ook nog plaats voor lieflijke, idyllische deuntjes waar iedereen op slag heel platonisch van werd? Gewoon luisteren.

43. Wild Beasts – Thankless Thing

Subtiel, ingetogen en ingehouden en toch boeiend. Kwaliteiten die tegenwoordig maar al te vaak onderschat worden, daarom verdient deze des te meer al uw aandacht.

42. Jens Lekman – New Directions

Oh you’re so silent Jens. Als betrekkelijk grote fan van Jens Lekman was het de laatste maanden en jaren reikhalzend uitkijken naar nieuw werk tot er in september -eindelijk- een EP (‘An Argument With Myself’) uitkwam in afwachting van een nieuw album. ‘New Directions’ overschrijdt voor velen waarschijnlijk de dunne lijn tussen pure pop en pastiche (zoals ook aangehaald werd in de recensie van de EP op Pitchfork) maar ondergetekende vindt de combinatie van opgewekte blazers en de ijle vrouwelijk vocals niet minder dan onweerstaanbaar.

41. The Go! Team – Apollo Throwdown (Star Slinger remix)

Het origineel is leuk, maar het betere knip- en plakwerk in deze remix zorgt ervoor dat de dansbaarheidsfactor die de meeste van The Go! Team-nummers typeert hier naar een hoger niveau wordt getild.

Net zoals de vorige keer zal er aandacht zijn voor verschillende genres (het is dus helemaal geen indie-only) en nummers die niet zo bekend zijn, maar zeker ook nummers die iedereen kent, niets mis met hits.
Tot slot wens ik u, beste lezer, veel luisterplezier en verder kan ik alleen maar hopen dat er op de valreep van 2011 nog wat muzikale ontdekkingen mogen gedaan worden.

80. Acid House Kings – Would You Say Stop

Popmuziek + Zweden. Een uitstekende combinatie sinds 1974 (google “Abba Waterloo Eurovisiesongfestival”) en nog steeds anno 2011. Zouden zeker in de top 10 staan als deze lijst ‘Bandnamen die ik goed vond in 2011′ had geheten.

79. Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix)

Popmuziek + Zweden + Belgische DJ bleek dit jaar zo mogelijk een nog betere combinatie. Van de biertenten op de cyclocross (“A a folló”) tot de hippere feestjes: werkelijk overal werd dit nummer gedraaid. Persoonlijk nog steeds meer fan van deze  remix, maar het valt alleen maar toe te juichen dat een uitermate charmante artieste en een uitermate interessante DJ (van eigen bodem) zo veel aandacht kregen het afgelopen jaar.

78. Dum Dum Girls – Bedroom Eyes

Als er ooit nog nieuwe quota voor radiozenders worden voorgesteld, laat ’25% van de nummers op nationale radio behoren tot de categorie girl (rock) groups’ er dan alstublieft één van zijn, voor een betere wereld. Weinig dingen aangenamer dan het soort samenzang waar deze Dum Dum Girls zo bedreven in zijn.

77. Milow – She Might She Might

Já, ons aller Milow heeft het over een meisje met “blue eyes” (origineel!) en já hij laat “two” rijmen op “kung fu” (words-that-rhyme.com) en tóch zijn wij volledig mee. Een songwriter die zijn métier kent en naast 15-jarige huppelkutjes ook 23-jarige stoere mannen een beetje week doet voelen: respect Jonathan!

76. Ty Segall – Don’t Talk To Me (GG Alin Cover)

Van alle garage rock revival groepjes (lees: bands die de productiekosten liefst zo laag mogelijk willen houden) behoort deze Ty Segall voor zover wij daar zicht op hebben toch tot de meest interessante, getuige deze heerlijke cover. Kan ook gevoelig uit de hoek komen.

75. My Morning Jacket – Circuital

Zo goed als ten tijde van ‘At Dawn’ en ‘Z’ (hun beste) zullen ze wellicht nooit meer worden, maar dit soort zorgvuldig opgebouwde epische nummers houdt de hoop intact.

74. Britney Spears – Till The World Ends

Ons Britneyken, zal ze ooit nog het ware geluk en/of de ware liefde vinden? Met ‘Till The World Ends’ scoorde ze alvast een meer dan terechte hit dit jaar en sinds kort is ze ook -opnieuw- verloofd. Nu live nog wat meer zingen i.p.v. playbacken en Britney behoort gauw weer tot het kransje grote popartiesten der aarde.

73. Blood Orange – Dinner

Hem nu al de Britse Prince (als in: die mens van Purple Rain) noemen zou iets te ver gaan, maar na Test Icicles en ander solo-werk onder de naam Lightspeed Champion valt deze Dev Hynes zeker een van de interessantere artiesten van over het kanaal te noemen.

72. Woods – Pushing Onlys

Dit jaar aan het werk gezien in een belachelijk klein en warm zaaltje van het Maison des Musiques in Brussel. De wierrookstokjes hoefden voor mij niet echt, de folk liedjes van kampvuur-kwaliteit daarentegen waren zeer welgekomen.

71. KZA – Le Troublant Acid

Officieel van eind 2010 maar pas ontdekt begin 2011. Een Japanner die een Frans nummer uit de jaren 70 samplet en er een magische dance track van maakt. Een beetje crazy, maar zo hebben we onze Japanners graag.

70. The Weeknd – The Morning

Stel dat Abel Tesfaye pas ergens eind dit jaar aan de oppervlakte was gekomen, dan stond dit nummer waarschijnlijk heel wat hoger genoteerd in deze lijst. Nu sluipt echter stilletjes aan een beetje ‘post 2010-r&b-moeheid’ in de rangen, al blijft dit wel een erg goed nummer natuurlijk.

69. The Black Keys – Lonely Boy

Sinds hun vorige (‘Brothers’) hebben ze de grotere clubs ingeruild voor de kleinere arena’s (maandag 23 januari in de Lotto Arena!) en het is deze jongens van harte gegund. Uiterst dansbaar rocknummer (+ aanstekelijke clip) van het soort waar er nooit genoeg van kunnen zijn. Nu nog hopen dat er snel een tweede single komt zodat deze niet plat gedraaid wordt.

68. Thurston Moore – Benediction

Begin dit jaar was er dit nummer en een aantal maanden later plots het nieuws dat Thurston Moore en Kim Gordon, de boegbeelden van Sonic Youth, het na meer dan 25 jaar huwelijk voor bekeken hielden. Of de breuk al dan niet subtiel werd aangekondigd in dit nummer laat ik graag over aan de amateur-psychologen onder jullie, feit is dat meneer Moore waarschijnlijk het mooiste nummertje van 2011 pende over afscheid (moeten) nemen van een geliefde. Mooi.

67. JJ – New Work

Soms iets te hip om goed te zijn, soms ook gewoon heel goed bezig, zoals in dit nummer waarin ze Empire State of Mind van Jay-Z en Alicia Keys op hun eigen begeesterende manier interpreteren.

66. All Tiny Creatures – Glass Bubbles

Verre van het meest toegankelijke nummer uit deze lijst, maar wel een van de nummers die een mens helemaal kunnen opslorpen. Ik zou er zowaar spontaan nog eens het adjectief ‘hypnotiserend’ voor uit de kast halen.

65. dEUS – Constant Now

Over dEUS wordt nog steeds heel veel gezegd en geschreven, wat voornamelijk wijst op het feit dat Tom Barman & co toch nog steeds tot op zekere hoogte relevant zijn. De meest verfrissende en verrassende nummers maken ze al lang niet meer, de meest degelijke zeker wel. Niets mis met zeer degelijk en deze ‘Constant Now’ is wat mij betreft zelfs veel meer dan dat, met die perfect geplaatste euforische blazers en bassist Alan Gevaert in een glansrol. Twaalf plaatsen hoger dan Milow, proficiat Tommy!

64. Balam Acab – Oh, Why

Op Last.FM valt het volgende te lezen: ‘WANDER / WONDER’, a mysterious and genuinely haunting record that seems to exist in a world all of its own making, balanced between the ecstatic ‘wonder’ referenced in the title and something altogether more indefinable and uncertain of itself, like shards of light flickering through a blanket of fog, and even though ‘WANDER / WONDER’ is undeniably an electronic album, it feels strangely organic, rooted in nature, synthetic textures and distorted voices harmonizing with an ever present oceanic shimmer.
Kortom: ambient waar je ofwel volledig voor te vinden bent ofwel verschrikkelijk nerveus van wordt. In mijn geval meestal optie a).

63. Pusha-T (ft. Rick Ross & Ab-Liva) – I Still Wanna

Ondergetekende is geen hip-hop connaisseur maar dit klinkt zoals ik mijn hip-hop tracks vaak het liefst heb: majestueus en toch lekker smooth (“Bitches love my ambiance”). Moge Rick Ross in 2012 wat minder hartaanvallen krijgen, maar dat hij toch nog altijd mag blijven klinken alsof hij er elk moment een kan krijgen.

62. Metronomy – The Look

Uiterst aanstekelijke Britse electro-pop. En een videoclip met vogels in de botsauto’s!

61. Cut Copy – Need You Now

Samen met Cadel Evans de ‘Australiërs van het jaar’, en waarschijnlijk nog een pak sympathieker dan Cadel ook! Synthpop zoals het hoort: lichtjes zweverig en hoe meer naar het einde toe, des te extatischer het wordt: noice.

Wordt vervolgd!

The XX Space System Matthew Herbert Depeche Mode Arthur Russell Paul Kalkbrenner Chloe The Analog Affair Sigur Rós Aphex Twin Nathan Fake Underworld Trentemoller Booka Shade Apparat

Geen tracklist, maar u kan natuurlijk altijd track-ids vragen.

• Caribou – Swim [2010]
• Yelle ft. Crookers – Cooler Couleur (Junkie XL Remix) [2010]
• Groove Armada – History (Still Going Remix) [2010]
• Nosaj Thing – Fog [2009]
• Matthew Dear – You Put A Smell On Me [2010]
• 2562 – Dinosaur [2010]
• Gonzales – I Am Europe (Acapella) [2010]
• !!! – The Hammer [2010]
• Kano – Another Life (Instrumental) [1983]
• Yeasayer – Madder Red (Little Loud Remix) [2010]
• Jean Michel Jarre – Equinoxe Part 5 [1978]
• Yello – Oh Yeah [1985]
• David Evangelos – Ais On Us (Original Mix) [2010]
• Keane – Clear Skies (Villa Dub) [2010]
• Duck Sauce – Barbra Streisand (Original Mix) [2010]
• Pépé Bradock – Intrusion [2003]

Elke krant, (online muziek)magazine en blog presenteerde zijn lezers de afgelopen dagen al een heus Pukkelpop verslag. Waarom dan nog de tijd nemen om door dit overzicht te cruisen? Onze grootste mentor en geliefde Dwarskijker Rudy Vandendaele (rv) noemde de schrijfstijl van dit hele zootje bij een eerste nalezing “gekunsteld” en “tout court slecht geschreven” en ons andere grote idool, de heer Serge Simonart (ss), beschuldigde ons bij het nalezen van “ego-tripperij” en “te veel seks-gerelateerde opmerkingen”.
We zullen er aan werken naar volgend jaar toe.

Wat er ook van moge waar zijn, onder de vorm van drie Pukkelpop verslagen waarin wij -gewaagd!- de drie Pukkelpop dagen overlopen zullen wij ons uiterste best doen om onze weldoordachte en immer kritische mening te geven over de optredens waar wij, nu eens van op de eerste rij, dan weer ergens zittend tussen de pizza korsten en stoofvlees met mayonaise, getuige van waren.

Want als er een sterkte is waar wij van mogen uitgaan is het de kritische geest die uit al deze besprekingen zou moeten blijken. De reacties van een welbepaalde artiest van Groep X en een crewlid van Groep Y waren dan ook navenant toen wij hen de eerste kritische schrijfsels over hun optreden onder de ogen duwden. Uit respect voor de nabestaanden brengen wij dan ook geen verslag uit over deze optredens.

Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben.

Toro Y Moi (4/5)

Chazwick Bundick verving rond 13u zijn goede vriend Ernest Greene van Washed Out, maar dat vonden we na 5 minuutjes al helemaal niet erg meer. Wij genoten vollop van de chillwave summertunes die wij op de achtergrond hoorden, ‘s morgens, rustig chillend op het zonnige strand genaamd ‘Chateau’.

Hoogtepunt:

Na het optreden zodanig chill zijn en gewoon blijven liggen tot Nosaj Thing.

(sonnie)

Die Antwoord (3,5/5)

Nadat Dietwin De Jodelaar ons aan de Petit Bazar al de betere Alpen folklore liet horen zo rond de middag was het tijd voor wat Zuid-Afrikaanse folklore ons gebracht door Ninja, Yo-Landi Vi$$er en Vuilgeboost (Hi-Tek kon er niet bij zijn, sorry!). De échte fans zijn natuurlijk al langer vertrouwd met deze namen maar zo kan u op café ook al eens woordje meepraten als het over toevallig over Die Antwoord gaat. Want, laat ons eerlijk zijn, als u de laatste maanden dit nummer niet heeft gehoord of bij uitbreiding dit clipje niet heeft gezien dan zat u waarschijnlijk even zonder internet of op bezinning in de abdij van Westvleteren. Dat Die Antwoord dus ook een ferm staaltje van viral marketing is mag dus reeds duidelijk zijn (zie ook de officiële website, hardly amateur work) maar wat met de musiek? Wij konden ons niet van de indruk ontdoen dat er wel nogal wat op tape stond (bijvoorbeeld tijdens ‘Enter The Ninja’) maar dat belette ons niet om volledig Zef Side-gewijs de dag in te bouncen op de bijwijlen extreem lekkere bass & beats. Bisschop Tutu approves!

Hoogtepunt:

Het collectief orgasme van de Dance Hall toen Yo-Landi Vi$$er aan haar (niet volledig originele) butterfly-rijmpje begon was een beetje vies, but there are worse ways to come.

(ahdeboys!)

Nosaj Thing (3,5/5)

“No…say thing? Nose-ay thing?” Geen zorgen, wij wisten ook niet hoe men Nosaj Thing in godsnaam uitspreekt. Pas toen de lieftallige Sofie Lemaire met het nodige enthousiasme (naar gewoonte) deze Amerikaanse Koreaan aankondigde wisten we dat we gauw moesten rechtspringen om onze ledematen te bewegen op de muziek van “No.Such.Thing” (Met vele “Aaaaaah!”-s, en “Zegt dat dan direct“s tot gevolg.)

Licht geïrriteerd door de verwarrende artiestennaam en door de bas die de plankenvloer waar we op lagen danig deed vibreren, was het optreden na nog geen twee minuten ver al bijna gedoemd om te mislukken. Professioneel als we zijn gaven we de man nog even de kans om zich te bewijzen en dat deed hij met verve, door middel van rustige beats en soundscapes waar zelfs Flying Lotus op jaloers mag zijn (Aquarium bijvoorbeeld). Het publiek stroomde rustig binnen en bleef geboeid luisteren zodat tegen het einde naar verluid het ‘Volzet’-bord moest worden bovengehaald.

Hoogtepunt:

De opheldering rond de juiste uitspraak van Nosaj Thing, dat spreekt.

(sonnie)

Broken Glass Heroes (3,5/5)

Toen wij ‘Let’s Not Fall Apart‘ voor het  eerst hoorden hoopten wij stiekem op een Beach Boysiaanse plaat van de heren Vanhamel en Deweze. By the way: volgens onze schattingen moet onzen Timmy nú ongeveer Brian Wilson zijn voorbijgestoken in het spelletje “wie kan er het meeste geestverruimende middelen gebruiken voor zijn 40e”. Geen gemakkelijke opdracht voorwaar!

Maar het was niet all Beach Boys dat de klok sloeg die namiddag in de Club. Het was alsof Vanhamel en Deweze het aanwezige jonge volkje een klein uur lang  wouden onderwijzen in ‘Amerikaanse popmuziek – 20e eeuw’, een jaarvak aan the school of rock, jongens en meisjes. Zo speelden ze nu eens een nummer dat refereerde aan de Beach Boys, dan weer een nummertje in de bluesrock sferen van de Stones om soms al eens terecht te komen bij de raw power van Iggy en zijn Stooges. Af en toe viel er zelfs een Hendrixiaanse gitaaruitspatting te horen zo tussendoor zo.

Diversiteit kunnen wij enkel aanmoedigen, en ook al leken niet alle nummers te kunnen tippen aan het ‘Let’s Not Fall Apart’-niveau, toch koesteren wij nog steeds goeie hoop dat we dat plaatje van hen met veel plezier zullen beluisteren binnenkort.

Hoogtepunt:

Bij gebrek aan enig ander aanknopingspunt (het was hun eerste optreden) ‘oh-oh-de’ iedereen lustig mee tijdens ‘Let’s Not Fall Apart’, geheel terecht overigens.

(ahdeboys!)

Caribou (3/5)

Wetende dat we reeds tien minuten te laat waren door die vermaledijde Broken Glass Heroes spurtten we snel van de Club richting Chateau om uiteindelijk voor gesloten ehm poorten te staan. Gelukkig zag de security in dat de Chateau ‘vol’ zat omdat de helft van het volk daar neerlag (wij pleiten onschuldig!) en konden we toch snel naar binnen.

Daar besloten we dan toch maar de kleine tentopening aan de zijkant te gaan opzoeken om te luisteren naar de eigenlijk in onze ogen soms wat eentonige electronica van de laatste album. Wij hadden ook graag nog eens wat ouder werk gehoord zoals ‘Melody Day’ maar het mocht niet zijn: erdoor maar zonder onderscheiding.

Hoogtepunt:

Sun…sun…sun…sun…sun…sun…sun…sun…sun…sun…sun…

(sonnie)

Serj Tankian (3,5/5)

Normaal gezien is dit niet het soort muziek die onze aandacht zou trekken, maar heel soms kunnen wij al eens genieten van catchy riffs, perfect getimede drumsalvo’s en de dramatische stem van Serj “goatee” Tankian (ook wel bekend als de frontzanger van System of a Down). Spijtig genoeg bracht hij niet het volledige Auckland Philharmonia Orchestra mee en moesten we het dan maar doen met een redelijk basic begeleidingsbandje bestaande uit een 5-tal strijkers.

Pukkelpop was in niet grote getalen afgezakt naar de Main Stage, maar de harde kern was aanwezig en kende verbazingwekkend goed de lyrics die de Serj soms sneller dan een Uzi op ons afvuurde. De snelle tempowisselingen zorgden ervoor dat de Armeniër nooit veel nodig hadom dit optreden boeiend te houden, maar wij moesten alweer voor het einde snel snel naar Two Door Cinema Club vertrekken!

Hoogtepunt:

Uit ‘Empty Walls‘ kan zelfs Matthew Bellamy nog een lesje “how to make it even more bombastic” leren.

(sonnie)

Two Door Cinema Club (4/5)

Van de lichte ingetogenheid die hier en daar nog te bespeuren viel alt op het debuutalbum was op het podium niets te merken. De energie die deze Kitsuné wonderboys op het publiek loslaten zorgde ervoor dat de hele club meteen aan het dansen sloeg. Iedereen had duidelijk ook al goed gestudeerd (herexamenmodus?) op hun debuutalbum ‘Tourist History’ zodat we met z’n allen ook alles luidkeels konden meebrullen/lallen/zingen.

Hoogtepunt:

Tijdens ‘I Can Talk‘ net niet de La Roux-toestanden van vorig jaar tijdens ‘Bulletproof‘ evenaren. Deze keer kon het publiek zanger Alex Trimble net niet overstemmen, vorig jaar kon je de stem van Elly Jackson bij het refrein eigenlijk niet meer horen. Volgend jaar de traditie verderzetten tijdens de ‘Club-topper’ van 2011?

(sonnie)

The Drums (3/5)

In 2009 werd menig blogger aangenaam verrast door de ‘Summertime EP’ van The Drums, een extended play die het emotionele gitaargepingel en de dramatiek van bands als The Smiths en The Cure combineerde met het nodige oog voor de betere melodie. Hoogtepunten: ‘Let’s Go Surfing‘, ‘I Felt Stupid‘, ‘Submarine‘ en ‘Don’t Be A Jerk Jonny‘.
In 2010 stonden The Drums helemaal aan de rand van de grote doorbraak: ze werden opgenomen in de Sound Of 2010 lijst van de BBC en een aantal weken later begon ‘Let’s Go Surfing ‘ook bij ons de ether te veroveren. The keys to succes bleken de juiste zijn.

Maar wat gaf dat nu op de wei van Pukkelpop? Ondertussen hadden de jongens ook al een 1e album onder de arm dat begin juni was uitgekomen, een album waar wij hoop en al 3 keer naar geluisterd hebben. En plots begrepen wij ook waarom: The Drums hebben een aantal uiterst aangename songs, maar ook een aantal volstrekt irritante nummers. Het was dan ook tekenend dat een paar nummers na Let’s Go Surfing zanger Jonathan Pierce (de Amerikaanse Bent Van Looy, of is het omgekeerd?) het publiek dat was blijven staan bedankte omdat ze niet waren weggelopen. Wij kunnen ons voorstellen dat charismatische frontmannen als Morrissey en Robert Cure het ook niet altijd onder de markt hadden toe ze nog niet konden puttten uit een catalogus van 30 topnummers, maar toch, wat meer variatie tussen de nummers is misschien wel nodig.

Wij geloven dus nog steeds in deze jongens, zolang ze maar noest blijven schrijven en schrappen. Al waren wij wel serieus op onze tenen getrapt omdat ze ‘I Felt Stupid‘ niet speelden.

Hoogtepunt:

‘Submarine‘, een van onze favorietjes, dat zoals de betere strandbal tijdens een Marquee optreden eerst alle kanten leek uit te gaan, om uiteindelijk toch goed terecht te komen.

(ahdeboys!)

The National (4,5/5)

Laat ons meteen beginnen met een kleine mededeling: wij zijn geen (super)fans van The National, in tegenstelling tot velen van onze muziekliefhebbende vrienden. Hoe komt dat precies? Sinds onze jeugdliefde Muse -lap daar gaat de street credibility- de ene stinker na de andere uitbrengt, hebben wij het ‘onvoorwaardelijk-geloven-in-bands’ eigenlijk opgegeven. Nochtans, de laatste jaren luisterden wij met de nodige aandacht en bewondering naar plaatjes als Alligator en Boxer en werden vaak volledig meegesleept in de wereld van frontman Matt Berninger. Hetzelfde proces deed zich ook voor bij hun laatste meesterwerkje, ‘High Violet’, dat wij al eens durven beluisteren voor het slapengaan met de headphones on. Diep vanbinnen zit nog een zekere teenage angst in ons ja.

Op de Main Stage van Pukkelpop zagen wij tot ons groot plezier dan ook een band aan het werk die én de songs én de maturiteit heeft om zelfs een publiek te boeien waarvan de helft waarschijnlijk met moeite 1 nummer bij naam kan noemen. Welke zatlap werd niet spontaan stil van wereldnummers als ‘Slow Show’ of ‘Fake Empire’ of op zijn minst toch wakker geschud door de wei-omvattende bariton van Matt Berninger tijdens ‘Bloodbuzz Ohio‘ of  ‘Abel‘? The National herinnerde het Pukkelpop publiek die zaterdagavond aan een alomgekende uitspraak van onze favoriete Roman emperor Jules César toen hij weer eens een verpletterende overwinning had behaald ergens ten lande.
The National kwam, zag en overwon de Main Stage, een terrein waar wij hen op voorhand nochtans geen zekere overwinning hadden voorspeld. Volgende afspraak: 21 november in de AB, u zal ons  herkennen aan het The National t-shirt, polsbandje, petje en bijhorende The National-parfum.

PS: Dat halve puntje verwijderd van de perfectie (4,5 ipv 5 op 5) is volledig te wijten aan het feit dat wij The National graag eens helemaal exclusief en in de intimiteit van onze living aan het werk zouden willen zien, met the guest room als waardig alternatief.

Hoogtepunt:

Afsluiter ‘Terrible Love‘ kon ons live zo mogelijk nog meer overtuigen dan op plaat en kan dus blijkbaar evengoed ingezet worden vooraan als achteraan, een dusdanige polyvalentie die door menig toptrainer eveneens op luid gejuich zou onthaald worden.

Queens Of The Stone Age (4/5)

Laat ons eerst een paar dingen afspreken: já, elke man wil Josh Homme zijn , en elke vrouw die zaterdagavond naar het optreden van de Queens stond te kijken wil Josh Homme, dat is ondertussen duidelijk. Voor het overige mag men nu echt wel eens stoppen om te pas en te onpas het woord ‘seks’ bij een optreden van deze bende te gebruiken.

Als wij Queens Of The Stone Age horen dan hebben wij zin om onze stoerste homies bij elkaar te roepen en dan wat keet te gaan schoppen bij Café Jeanine (5 cent te weinig betalen voor een pintje, onze papieren zakdoekskes zomaar op de grond smijten, onze voeten niet vegen voor wij binnengaan: u kent dat wel) en als we tegen een uur of 1u ‘s nachts vertrekken iedereen die wij op straat tegenkomen onze kwaadste blik toewerpen. Er is ook een flinke portie testosteron mee gemoeid, maar wij krijgen vooralsnog geen hard-on van de loeiharde ongecompromiteerde stonerrock waar Josh Homme en de zijnen zich het voorbije decennium in gespecialiseerd hebben. Liever debiteren wij gewoon -de blik op oneindig- de lyrics van ‘Feel Good Hit Of The Summer‘, ‘Little Sister‘ of ‘The Lost Art Of Keeping A Secret‘ mee. Josh Homme verkocht ons eerst een serieuze rechtse (‘Feel Good Hit Of The Summer’) om op het einde dan ook nog eens zijn beste linkse (‘Song For The Dead‘) op ons uit te testen. Wij bleven volledig K.O. liggen en kregen dan ook pas een puur later -en met de nodige moeite- over onze lippen dat wij vonden dat er misschien een nummertje te veel uit die laatste (Era Vulgaris) werd gespeeld.

Hoogtepunt:

Het hilarische spektakel dat zich ontwikkelde toen Homme zijn fles korten deelde met de eerste rijen. Wij kunnen ons niet voorstellen dat er voor het flesje plat water van Brian Molko of Gary Lightbody zo zou worden gevochten.

(ahdeboys!)

Jónsi (5/5)

We kregen op Pukkelpop spijtig genoeg slechts een light-versie te zien van de live-show die Jónsi normaal brengt (volledige show trouwens nog eens op 21 november in het Koninklijk Circus in Brussel), maar wie dicht genoeg stond en de vele kronkelingen van de heer Þór Birgisson van dichtbij meemaakte zag dat hij het allemaal even hard meende als we verwacht hadden.

Het concert begon ingetogen met ‘Tornado‘ en ‘Kolnidur‘ om dan plots een versnelling of 5 hoger te schakelen met Go Do en Animal Arithmetic. Jónsi zette de deur naar zijn wondere fantasiewereld helemaal open en het publiek stapte gewillig -zonder drummen- naar binnen om een uurtje later een beetje verdwaasd naar de echte wereld terug te keren. Dat bij een bepaald concert in Japan het publiek uit respect niet applaudiseerde tussen de nummers zegt genoeg. In Kiewit werd op onze Westerse wijze met evenveel respect elk nummer onthaald met een korte maar krachtige golf van applaus.

Eén ding weten we zeker: Jónsi kan ons krijgen en misschien is het zelfs wederzijds , hij zat namelijk de hele tijd vervaarlijk naar ons te loensen. We houden u op de hoogte over verdere ontwikkelingen.

Hoogtepunten:

‘Kolnidur‘ dat live zo schoon was dat er vlak rond ons twee meisjes het gewoon op een huilen begonnen te zetten. En wij hadden het gevoel dat de rest van het publiek (en Jónsi zelf) er ook niet ver van zaten. (“mietjes!”) Tweede hoogtepunt op het einde van de set: de fantastisch langgerekte versie van ‘Grow Till Tall’ die maar hoger bleef klimmen naar een climax tot Jónsi iedereen eindelijk op adem liet komen en zichtbaar ontroerd het podium verliet.

(sonnie)

Yeasayer (4/5)

We zeiden het al in de allereerste bespreking van deze Pukkelpop editie over het optreden van Bear In Heaven: Brooklyn equals succes, of zo lijkt het althans. Beter zouden we echter spreken van een uitermate positieve creatieve kruisbestuiving waardoor de bands daar (MGMT, Vampire Weekend, LCD Soundsystem, Grizzly Bear en dus ook Yeasayer) elkaar niet alleen beïnvloeden op muzikaal vlak maar ook voor een soort competitieve sfeer zorgen (die zij natuurlijk allemaal zullen ontkennen) waarbij iedereen natuurlijk ‘de plaat van het jaar’ wil uitbrengen. ‘Odd Blood’ werd begin dit jaar over het algemeen positief onthaald maar nergens hoorden wij het magische woord eindejaarslijstje vallen, zoals dat wel het geval was bij stadsgenoten Vampire Weekend of LCD Soundsystem. Onterecht zo blijkt nu, want ok het is allemaal nog wat poppier dan op ‘All Hour Cymbals’ (dat meer richting wereldmuziek op zijn Westers ging), maar wie kan het wat schelen als we daarvoor nummers als ‘Ambling Alp‘, ‘O.N.E.’ en ‘Madder Red‘ in de plaats krijgen? Yeasayer was een meer dan terechte afsluiter van de Club die avond én het ultieme bewijs dat er in de Club vaak kwaliteitsvollere groepjes stonden dan sommige tenenkrullende acts op de nabijgelegen Main Stage.

Hoogtepunt:

“Hold me like before, hold me like you used to, control me like you used to“. Het betere mantra, u gebracht door Yeasayer.

2manydjs (4/5)

De broers Dewaele waren nog maar net droog na hun zweterige Soulwax set eerder die avond in de Dance Hall toen ze het podium van de Main Stage op mochten om Pukkelpop af te sluiten. De koningen van de mashup begonnen hun set met de nodige show toen Stephen het podium kwam op gewandeld met een transistor radio en alle posten afging tot hij bij Studio Brussel uitkwam en David en het meteen daarna op een mixen zette.

Achter de broers werd handig de platenhoes van het huidige nummer geprojecteerd met af en toe toffe animaties en overgangen naar de volgende track. Klassiekers als het eeuwige ‘Kernkraft 400′ of nieuwe electrohitjes zoals ‘Pacha On Acid‘ (of was het ‘Teasing Mr. Charlie‘? Ah nee, toch niet.), tot zelfs AC/DC kregen het publiek vlot aan het dansen. De korte loops en mini-mashups die de Dewaeles er om de haverklap per se in willen steken vonden wij echter meestal gewoon irritant en de rest van het publiek leek op bepaalde momenten ook een beetje in de war: “moeten we nu beginnen dansen of gewoon kijken?”. Misschien toch wat zuiniger mee omspringen, beste Stephen en David (die ongetwijfeld meelezen)?

Hoogtepunt:

Naar onze bescheiden schatting een half miljard witte briefjes die als finale de lucht in geschoten worden met op de achtergrond ‘Love will tear us apart’ van Joy Division en dus natuurlijk ook Ian Curtis. Een subtiele hommage aan de overleden Charles Haddon?

De Verrassing

Na de ‘verrassing’ van vorig jaar (Them Crooked Vultures, luisteren er daar nu nog mensen naar by the way?) hoopte bijna iedereen dat het dit jaar naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van Pukkelpop weer van dattum zou zijn.

Een tour date op de Myspace van Gorillaz (21 Aug – Pukkelpop, Belgium) was genoeg om de geruchtenmolen op gang te brengen en de aankondiging van de minzame Chokri op StuBru dat iedereen na 2 Many DJ’s nog even moest blijven staan zorgde er voor dat de hele wei vol verwachting bleef staan nadat de broertjes Dewaele uitgedraaid waren. Wat volgde was -al dan niet in de juiste volgorde, het is ondertussen al even geleden-: Luc Janssen die het podium opkomt en ons ‘Happy Birthday’ laat zingen, de twee gigantische kaarsen links en rechts van het podium die worden ‘omstoken’, en van alle kanten barst er vuurwerk los en op de tonen van Wagner terwijl wij een overzicht krijgen van de Pukkelop affiches door de jaren heen. Dat Gorillaz niet zouden komen hadden wij al langer begrepen, maar dit was toch wel een heel flauw beestje. “Fopri’ stuurde een vriend ons in een SMS na het optreden, en ook al had de brave man ons nooit iets spectaculair beloofd, toch vonden wij dit een passende nickname na het slotspektakel dat met moeite de pseudo-kunstzinnige dansact van de andere jaren overtrof.

Conclusie dag 3:

Op dag 3 sloeg de luiheid compleet toe waardoor wij te lui waren om Cymbal Eat Guitars, The Low Anthem of Broken Bells te gaan bekijken nadat we op dag 2 zo ook al The Tallest Man On Earth misten. Gelukkig kregen we tijdens de zorgvuldig uitgekozen optredens meestal waar voor ons geld waardoor wij -we blijven het herhalen- die licht teleurstellende 1e dag volledig konden doorspoelen.

Tot zover het eerste Mooggle verslag over Pukkelpop, en met een beetje geluk en de nodige wilskracht brengen wij u, de trouwe lezer, volgend jaar een nóg completer en fancier Pukkelpop verslag, we staan overigens altijd open voor suggesties.

Maar om nog even op deze feesteditie terug te komen: het was geen Grand Cru jaar. Waarschijnlijk denken de vele eet -en drankstandjes op de wei en Chokri daar anders over, maar wij zijn al meer van onze sokken geblazen tijdens de jaarlijkse driedaagse in het verre Limburg. Als wij de affiche zo nog eens bekijken dan zien we een zéér diverse affiche waar elke jongere en iets oudere muziekliefhebber zich in kan vinden, een van de grootste verdienstes en ook een van de sterktes van Pukkelpop.
Waar wij ons echter een beetje zorgen over maken zijn die headliners. Blink 182 en Limp Bizkit waren leuk jeugdsentiment maar laat er ons aub geen traditie van maken, want veel meer dan a trip down memory lane hebben deze bands ook niet te bieden. Verder vermoeden wij ook dat namen als Seasick Steve, Placebo, Eels, Snow Patrol, 2 Many DJ’s ondertussen al bij het begin van het jaar Pukkelpop aankruisen op hun agenda, zodanig evident lijkt de aanwezigheid van sommige van deze namen op de affiche. Geen slechte acts, daar niet van, maar we kregen bij deze editie voor het eerst het gevoel dat de affiche werd samengesteld door een zeer gewiekst team van marketeers en andere business managers, die tot de conclusie kwamen dat een zware investering om een echte topnaam aan te trekken niet nodig was (zie ook de ietwat teleurstellende ‘verrassing’), zolang er maar voor elk wat wils was. Nu kan u nog steeds zeggen, “maar dat is toch juist goed?”, maar laat het ons zo zeggen: wij zagen liever wat meer groepen van het kaliber Queens Of The Stone Age of The National op de Main Stage, dan bands als Blink 182, Limp Bizkit, The Kooks die allemaal wel leuke deuntjes kunnen brengen, maar bewaarlijk van enige muzikale relevantie kunnen beschuldigd worden.
Als Pukkelpop zijn status als alternatief festival bij uitstek wil behouden dan zou het misschien geen slecht idee zijn om volgend jaar eens na te denken over de kwaliteit van sommige Main Stage acts. Zo niet zal Pukkelpop wel elk jaar blijven uitverkopen, maar wordt het voor de liefhebber van de betere alternatieve muziek (onze excuses voor de zware woorden) steeds vanzelfsprekender om die vijf à tien bandjes die hem of haar écht aanspreken rustig te gaan bekijken in zaal als de interessante headliners uitblijven, en dat is jammer. Voor 150 euro want zoveel kost een ticket tegenwoordig(en dan heeft u nog niet gegeten of gedronken) kan je al gauw een 10-tal optredens gaan kijken van jouw favoriete hippe groepje, maar dan wel in een intiemere setting, en vooral dan met een -hopelijk- betere geluidsmix.
Wij gingen dit jaar naar Pukkelpop omdat het ondertussen de macht der gewoonte is om jaarlijks richting Kiewit te trekken, en zagen een aantal zeer schone en leuke optredens, maar we kunnen naar volgend jaar toe alleen maar hopen dat we opnieuw vol verwachting zullen aftellen naar deze jaarlijkse, 3-daagse hoogmis.
En zien dat we er op tijd bij zijn om nog een ticket te bemachtigen natuurlijk.

(ahdeboys!)

Tracklist:

• White Noise – Firebird
• Jefferson Airplane – White Rabbit
• Laurent Garnier – It’s Just Muzik
• Ladytron – Tomorrow (Apparat Remix)
• The xx – Fantasy
• Extrawelt – Arples
• Minilogue – The Leopard (Extrawelt Remix)
• Ellen Allien – Your Body Is My Body
• Modeselektor – The White Flash (feat. Thom Yorke)
• Suicide – Dream Baby Dream
• NIVA – Ghost In My Head
• Beach House – Norway
• Rayko – Disco Mutante (Ilya Santana Italian Outbreak Mix)
• The Who – Eminence Front (The Love Supreme Edit)
• Charlie – Spacer Woman
• Admiral Freebee – My Hippie Ain’t Hip (Harvey Remix)
• Steve Angello – Teasing Mr. Charlie

Elke krant, (online muziek)magazine en blog presenteerde zijn lezers de afgelopen dagen al een heus Pukkelpop verslag. Waarom dan nog de tijd nemen om door dit overzicht te cruisen? Onze grootste mentor en geliefde Dwarskijker Rudy Vandendaele (rv) noemde de schrijfstijl van dit hele zootje bij een eerste nalezing “gekunsteld” en “tout court slecht geschreven” en ons andere grote idool, de heer Serge Simonart (ss), beschuldigde ons bij het nalezen van “ego-tripperij” en “te veel seks-gerelateerde opmerkingen”.
We zullen er aan werken naar volgend jaar toe.

Wat er ook van moge waar zijn, onder de vorm van drie Pukkelpop verslagen waarin wij -gewaagd!- de drie Pukkelpop dagen overlopen zullen wij ons uiterste best doen om onze weldoordachte en immer kritische mening te geven over de optredens waar wij, nu eens van op de eerste rij, dan weer ergens zittend tussen de pizza korsten en stoofvlees met mayonaise, getuige van waren.

Want als er een sterkte is waar wij van mogen uitgaan is het de kritische geest die uit al deze besprekingen zou moeten blijken. De reacties van een welbepaalde artiest van Groep X en een crewlid van Groep Y waren dan ook navenant toen wij hen de eerste kritische schrijfsels over hun optreden onder de ogen duwden. Uit respect voor de nabestaanden brengen wij dan ook geen verslag uit over deze optredens.

Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben.

Harlem (4/5)

We hadden het die 2e dag al wat moeilijker om de uitgebreide trip van camping richting wei te maken maar de Texaanse rakkers van Harlem maakten de verre verplaatsing meer dan de moeite waard. Natúúrlijk waren wij daar in die broeierig hete Chateau geen getuige van een revolutionair optreden dat voor altijd onze nog jeugdige muzikale herinneringen zal blijven beheersen, maar dat lijkt ons ook helemaal niet de bedoeling van dit trio. Harlem is zo een groepje dat er naar streeft dat iedereen a good time heeft en daar met heerlijke liedjes over de liefde en andere levensnoodzakelijke dingen ook voor zorgt.

Soms kan het leven simpel zijn jongens en meisjes.

Hoogtepunt:

“Someday soon you’ll be on fire , and you’ll ask me for a glass of water, and I say, no, you can just let that shit burn.” All right!

(ahdeboys!)

Avi Buffalo (3,5/5)

Avigdor Zahner-Isenberg. Zie hier de reden voor het bestaan van artiestennamen. Van alle kanten kregen Avi en de zijnen de voorbije maanden lofbetuigingen voor hun self-titled album waarin vergelijkingen met Sub Pop collega’s The Shins een constante waren. Er bestaan voorwaar slechtere vergelijkingen.

Dit wil echter niet zeggen dat Avi zich beperkt heeft tot het schrijven van mooie rustig voortkabbelende  indie pop liedjes waarin James Mercer & Co. zich hebben gespecialiseerd. Afgezien van liedjes schrijven waaruit mening braaf tienermeisje al eens een stukje tekst op haar schoolmap durft schrijven (buiten dan nummers als ’Summer Cum‘ nemen wij aan), kan Avi ook een zeer aardig stukje gitaar spelen. Live had dit echter tot gevolg dat onze maat Avigdor soms vaker met zijn pedalen bezig was dan zich druk in te leven in al die gevoelige liedjes. Voor ons niet bepaald een probleem, wij houden er wel van als een band live zijn nummers toch net dat ietsje afgekruider brengt -we moeten dringend stoppen met naar kookprogramma’s te kijken-, maar én zotte gitaarsolo’s spelen én zingen én constant met de pedalen prutsen is misschien net iets van het goede te veel.

Wij hoorden veel mooie liedjes terug die wij al een aantal weken op onbewaakte momenten durfden te neuriën, maar misschien wordt het tijd om er opnieuw een 4e groepslid bij te halen dat Avi kan bijstaan op momenten waarop er net iets te veel gewicht op zijn tere jonge schouders ligt . Is het niet ter vervanging van voormalig toetseniste Rebecca Coleman, dan zou een full-time pedalenregelaar ook al heel wat kunnen oplossen, dunkt ons.

Hoogtepunt:

Slotnummer ‘Remember Last Time‘ waarin Avi in navolging van zijne grote voorbeeld Nels Cline (gitarist  van Wilco) volledig zijn gitaarduivels kon uitdrijven.

(ahdeboys!)

Major Lazer (1/5)

Dat het in tijden van crisis niet altijd even makkelijk is om telkens een volledig live band de hort op te sturen kunnen wij aannemen, begripvolle mensen als we zijn. Dat Major Lazer live blijkbaar gelijk staat aan een uurtje volgestouwd met belachelijke stunts (met de broek op de enkels van een ladder springen die een paar meter hoog is WOW ZO ZOT AMAI), debiele aanmoedingen zoals “come on Brussels” en een rondje vulgaire dansbewegingen, dit allemaal gebracht door een duo hoogst professionele entertainers -waar is dat ironieteken ook alweer- kunnen wij al heel wat minder goed begrijpen.

Ok, ‘Guns Don’t Kill People… Lazers Do’ staat bol van de gastbijdrages en verkent muzikaal de broeierige wereld van de dancehall waarbij sowieso alles draait om MC’s die over de hitisge opzwepende beats rappen, maar het duo dat ons in de Dance Hall moest entertainen kunnen wij bezwaarlijk de benaming ‘rapper’ geven of iets dat daar ook maar in de buurt van komt. Het talrijk opgekomen publiek leek het wel te smaken en wij stonden daar ook niet de hele tijd met een lang gezicht voor ons uit te staren, maar dit was gewoon zeer plat en vaak ook simpelweg beschamend voor iedereen die ook maar iets met dit project te maken heeft (we kijken naar u meneer Diplo die achter de draaitafels stond).

Wij hopen alvast dat de gage voor Major Lazer uit niet veel meer bestond dan een pakket Limburgse streekspecialiteiten.

Hoogtepunt:

De euro dance klassiekers die in de mix gedraaid werden? Het vrouwvolk dat voor het laatste nummer op het podium werd geroepen? Ook in originaliteit blonk deze act niet bepaald uit, dus met de beste wil: geen hoogtepunten te vinden hier.

(ahdeboys!)

Limp Bizkit (3/5)

De nationale vlag ophangen (de Belgische vlag is zó 1993, Fred), honderd keer tussen het publiek lopen, 200 meisjes op het podium vragen voor zijn verjaardag: een mens zou voor minder zijn handjes in de lucht steken. Wij kwamen uit nostalgie om de songs te horen die we al sinds de prille tienerjaartjes niet meer gehoord hebben en we werden niet teleurgesteld. Als ze al iets nieuws gedaan zouden hebben de laatste vijftal jaar, ze hebben het niet laten horen. Enkel de hits, maar er was duidelijk niemand die dit erg vond. Moge Fred Durst en kompanen nog lang blijven rollin’ rollin’ rollin’ rollin.

Hoogtepunt:

Fred Durst die voor zijn verjaardag de volledige Main Stage met meisjes vult, een kwartier nadat hij aandacht vroeg voor de arme kindjes in Pakistan.

Bonus: Toen ze nog iets wilden spelen op het volledig gevulde podium bleek dat een aantal dames in hun enthousiasme een aantal geluidskabels hadden uitgetrokken waardoor de volledige wei uiteraard luidkeels hoerreeuuuh begon te roepen.

(sonnie)

Hot Chip (4,5/5)

Wat zijn ze toch zo slim die mannen van Hot Chip. Praktisch geruisloos hebben ze zich de laatste jaren een dusdanige reputatie bijeengespeeld (‘No Hot Chip, no party.’) zonder dat daarbij de achting van het verzamelde muziekjournaille voor deze bleke Britten gedaald is. Toetsenist/percussionist en bij momenten ook zanger Joe Goddard was er niet bij op Pukkelpop want zijn vrouw kon elk moment bevallen, zo wist de steeds van de nodige cool en bling voorziene frontman Alexis Taylor ons te melden. Geen nood echter, er werd op het podium gewoon een scherm geplaatst waarop ten gepasten tijd Joe Goddard verscheen om waar het nodig was zijn bijdragen te leveren. Quirky!

Tijdens een zorgvuldig opgebouwde set die live iets minder soul-georiënteerd en wat meer been -en heupgeoriënteerd was ging het van klassieker ‘Boy From School‘ naar party-anthem ‘Over And Over‘ en de nieuwe ‘I Feel Better‘ tot orgelpunt ‘Ready For The Floor‘.

All good, lads.

Hoogtepunt:

De heerlijk uitgesponnen versie van ‘Hold On‘.

(ahdeboys!)

Aeroplane (DJ-set) (4/5)

Nog nazwetend van het puike optreden dat Hot Chip in de nabijgelegen Dance Hall gaf begaven we ons richting de nabijgelegen Boiler Room. Omdat wij in een goede bui waren wouden wij namelijk Aeroplane na de teleurstellende set van vorig jaar nog een kans geven. Een wijze beslissing zo bleek achteraf.

Sinds wij vorig jaar Aeroplane aan het werk zagen in de Boiler Room is er heel wat veranderd. Eerst en vooral kunnen we niet langer spreken van een duo: een aantal maanden geleden plaatste Vito -de ene helft van het duo- onverwacht een bericht op hun Facebook pagina om te melden dat hij alleen verder ging zonder zijn kompaan Stephen. “Since the last months Stephen’s vision and mine were going different ways” zo stelde Vito het. Hoe wij het hele bericht interpreteerden: Vito wou met Aeroplane de pop-toer op terwijl Stephen dat niet echt zag zitten. Ondertussen kwam ook al single ‘We Can’t Fly’ uit (volledig onvindbaar op YouTube op een promo-preview na, maar laat dit u niet afschrikken om een grondigere zoektocht te ondernemen), een sterk staaltje opwindende disco pop met een ferme scheut soul, maar bovenal dus een pop nummer. Het mag ondertussen duidelijk zijn wie van hen hier achter zat.

De Boiler Room was net zoals vorig jaar verre van tot de nok gevuld maar dat deerde de aanwezige feestgangers niet. Wij kwamen ongeveer binnen halverwege de set en misten naar verluid het tragere begin van de set met o.a. Aeroplane’s remix van George Michaels Faith maar dankzij o.a. Barbara Streisand genoten wij toch ten volle van de plaatjes die Vito draaide.

Kleine tip: het champagne drinken tijdens het draaien beperken en niet constant vrienden en vriendinnetjes mee op het podium vragen zodat het allemaal wat minder Superstar-DJ lijkt. Maar het is hem vergeven: de jongen is nu ook echt wel een Superstar DJ en draait amper nog in België tegenwoordig. Soyez les bienvenus chers amis!

Via de site van StuBru valt overigens een groot deel van de set te herbeluisteren.

Hoogtepunt:

Een dikke drie kwartier in de Boiler Room kunnen genieten van plaatjes die niet onder de noemer ‘dubstep‘, ‘house‘ of ‘drum’n’ bass‘ vallen terug te brengen mag al 1 groot hoogtepunt worden genoemd.

(ahdeboys!)

The Prodigy (4/5)

Volgens een metgezel zouden we voor The Prodigy nog “gemakkelijk vooraan geraken”, maar wij bleven toch maar staan na Limp Bizkit voor de zekerheid. Geen verloren moeite, bleek achteraf, want ongeveer het volledige dance-publiek was voor de gelegenheid afgezakt naar de Main Stage. Onze strategisch gekozen plek bleek toch niet zo geniaal toen iedereen uitzinnig begon te dansen hoewel daar eigenlijk totaal geen plaats voor was. De enige manier om niet totaal verdrukt te worden door de massa was dus door gewoon zelf mee te doen.

De show zelf was áf, helemaal vooraan leek het alsof we gedropt werden in een Mad Max-film on crack. De set was spijtig genoeg netjes verdeeld tussen oude hits en het nieuwere materiaal. Wij hadden liever een compilatie van hun genialere oudere werk gehoord maar het publiek rond ons kon duidelijk ook de nieuwe albums smaken dus wie zijn wij eigenlijk om te beginnen neuten?

Hoogtepunt:

De verplichte sit-down tijdens de break van ‘Smack My Bitch Up‘ blijft een topper. De daaropvolgende paarsblauwe tenen niet.

(sonnie)

Beach House (4/5)

Waren wij die vrijdagavond getuige van de doorbraak van Beach House in België? De vraag is eerder of we nog van een doorbraak kunnen spreken na een fel gesmaakte 3e plaat die onze stereo zowel tijdens de maand januari als februari domineerde en twee positief onthaalde optredens eind februari in de Vooruit en de Botanique.

Toegegeven, de luisteraar die van ver met een pintje in de hand Beach House en opmerkte “dat het soms precies toch ewa veel van tzelfde is” heeft niet helemaal ongelijk, maar kunnen wij dat als een argument tégen hen gebruiken? Als het al allemaal vergelijkbare nummers zijn waaruit het repertoire van Beach Houses repertoire bestaan dan zijn het ook stuk voor stuk topnummers. Wat dacht u van ‘Take Care‘ of ‘10 Mile Stereo’? Niet eens singles overigens.

Van ons mag Victoria Legrand nog vele malen haar headbang act opvoeren, op voorwaarde dan dat dit dan ook gepaard gaat met een nieuwe lading bloedmooie nummers. We hebben er alle vertrouwen in.

Hoogtepunten:

‘Norway‘, ‘Gila‘, ‘Silver Soul’ enzovoort enzoverder.

(ahdeboys!)

The XX (4,5/5)

Kwaliteit drijft altijd boven. Vele groepjes timmeren jarenlang aan de weg naar erkenning, The XX had er maar 1 album voor nodig om de harten van puisterige tieners, snobistische muziekjournalisten en diëtende Flair lezeressen te veroveren. Geheel begrijpelijk overigens, want wie kon er ongevoelig blijven voor het ‘aantrekken en dan weer afstoten’-stemmenspel tussen Romy Madley Croft en Oliver Simm, begeleid door de minimale, door dubstep en r&b beïnvloede percussie van laptop wizard Jamie Smith?

Deze zeer dankbare Britten speelden op voorhand een gewonnen match maar leken ons toch hun uiterste best doen om nog een laatste keer iedereen te betoveren met de nummers die op hun eerste plaat staan. Oliver Simm waarschuwde ons echter dat het wel eens lang zou kunnen duren vooraleer we The XX nog eens aan het werk zouden kunnen zien.

Wij hebben echt ons best gedaan om enkele puntjes van kritiek te vinden maar buiten het feit dat wij iets te ver naar onze goesting stonden in de Marquee konden wij echt niets bedenken, waarvoor onze excuses.

Hoogtepunt:

The XX ad infinitum.

(ahdeboys!)

Holy Fuck (4,5/5)

Buiten de farce die Major Lazor heette hadden wij er tot dusver een zeer aangename avond op zitten: beentjes strekken op Hot Chip en Aeroplane, onze emo-factor exponentieel verhogen tijdens Beach House en The XX … maar wat met het betere hardere werk waar wij de dag voordien zo goed mee bedeeld werden dankzij de heren van Iron Maiden? Gelukkig waren daar de Canadezen van Holy Fuck iets voorbij middernacht in de Chateau.  Zo luid en stoer als hun naam doet vermoeden zijn ze evenwel niet, maar wat deze heren uit al die speelgoed synths en andere gekheden kregen was wat ons betreft minstens een evenwaardige testosteron boost als diegene die we donderdag kregen. Sinds die vrijdag in de Chateau zijn we helemaal fan. En we kunnen al de teksten al meezingen!

Hoogtepunt:

Hoog tijd om ‘Red Lights‘ nu we toch al bijna september zijn eindelijk uit te roepen tot nummer van het jaar.

(ahdeboys!)

Conclusie:

Dag 2 van Pukkelpop bracht veel soelaas na de matige start de dag ervoor. Een verkeerde keuze (Major Lazer boven Local Natives of Foals verkiezen) werd door de goden rechtgezet door een mooie vijf op een rij getekend Hot Chip, Aeroplane,  Beach House, The XX en Holy Fuck. En de oudjes van Limp Bizkit en The Prodigy deden ook flink hun best. Dag 3 beloofde op papier een nieuwe topdag te worden, snel meer hierover.

Met dank aan Go For Music, Humo en alle andere sites wiens schone foto’s wij gebruikten om dit verslag op te smukken.

Elke krant, (online muziek)magazine en blog presenteerde zijn lezers de afgelopen dagen al een heus Pukkelpop verslag. Waarom dan nog de tijd nemen om door dit overzicht te cruisen? Onze grootste mentor en geliefde Dwarskijker Rudy Vandendaele (rv) noemde de schrijfstijl van dit hele zootje bij een eerste nalezing “gekunsteld” en “tout court slecht geschreven” en ons andere grote idool, de heer Serge Simonart (ss), beschuldigde ons bij het nalezen van “ego-tripperij” en “te veel seks-gerelateerde opmerkingen”.
We zullen er aan werken naar volgend jaar toe.

Wat er ook van moge waar zijn, onder de vorm van drie Pukkelpop verslagen waarin wij -gewaagd!- de drie Pukkelpop dagen overlopen zullen wij ons uiterste best doen om onze weldoordachte en immer kritische mening te geven over de optredens waar wij, nu eens van op de eerste rij, dan weer ergens zittend tussen de pizza korsten en stoofvlees met mayonaise, getuige van waren.

Want als er een sterkte is waar wij van mogen uitgaan is het de kritische geest die uit al deze besprekingen zou moeten blijken. De reacties van een welbepaalde artiest van Groep X en een crewlid van Groep Y waren dan ook navenant toen wij hen de eerste kritische schrijfsels over hun optreden onder de ogen duwden. Uit respect voor de nabestaanden brengen wij dan ook geen verslag uit over deze optredens.

Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben.

Bear In Heaven (3,5/5)

Een hip groepje uit Brooklyn. Weinig origineel maar de laatste jaren steevast een garantie voor succes, zie bands als MGMT, Vampire Weekend, Yeasayer en naar schatting zo’n 20-tal andere populaire indie bandjes.

Of Bear In Heaven dezelfde naam en faam zal maken is echter hoogst twijfelachtig, waarmee wij overigens niets willen zeggen over de kwaliteit van de nummers die ze brachten. Bear In Heaven brengt licht psychedelische deuntjes met het nodige oor voor een catchy melodie maar tussen hun nummers zit geen ‘Kids‘, ‘Walcott‘ of ‘One‘ waarvan wij spontaan van recht springen en het beste van onze dans moves met de buitenwereld delen. In de plaats daarvan gaf Bear In Heaven ons de perfecte gelegenheid om zo vroeg op de dag al de zijkanten van de Chateau eens te verkennen om daar spontaan een uitgebreide uitreksessie te beginnen.
Missie geslaagd jongens!

Hoogtepunt:

‘Lovesick teenagers’, het hitje -voor zover daar sprake van kan zijn- werd tot tweemaal toe gespeeld: ergens in het midden van de set en nog eens als afsluiter. Zulke zaken verwachten wij normaal gezien eerder van uitgebluste eighties bands die hun licht dementerende publiek er nog eens aan willen herinneren wáárom ze juist weer naar het optreden gekomen waren.
Maar goed, niemand die zou klagen als pakweg Arcade Fire een 2e keer ‘Neighborhood #1 (Tunnels)’ zou spelen, toch?

(ahdeboys!)

Jamaica (1/5)

Op aanraden van ons gezelschap gingen wij eens de uithoeken van de wei opzoeken alwaar Jamaica, een bende zeer sympa-e Franse knullen, in de Dance Hall optrad.
Enig opzoekingswerk leerde ons achteraf dat hun onlangs verschenen eerste plaat geproducet werd door Xavier de Rosnay (de ene helft van Justice) en Peter Franco (geluidstechnicus voor Daft Punk), op papier een hoogst interessant euhm plaatje.

Wat we te horen kregen was echter fletse electro pop van de onderste plank ondersteund door veel te gladde hardrock gitaren en nummers die even kwaliteitsvol waren als de gemiddelde maaltijd in een willekeurig wegrestaurant langs de Franse autoroutes.
Het mag dan al rond de middag geweest zijn, wij lieten deze flauwe hap al gauw voor wat het was.

Hoogtepunt:

Mooie nieuwe decoratie aan het plafond van de Dance Hall!

(ahdeboys!)

Frightened Rabbit (3/5)

Op zijn best brengt Frightened Rabbit pakkende indie rock anthems (zie/hoor ‘The Modern Leper‘), op zijn slechts klinken deze schotten als het slechte wat Mumford & Sons en Glasvegas (wij zijn geen fan) zouden produceren in het geval deze ergens zouden samenhokken in een beschimmelde Glasgowse kelder.
We pikten ongeveer de helft van deze lads hun set mee en kunnen alleen maar hopen dat het publiek in de toekomst zal applaudisseren uit oprechte appreciatie en niet “omdat de zanger de sfeer er wou in brengen.”

Hoogtepunt:

Topsong ‘Keep Yourself Warm’: No you won’t find love in a, won’t find love in a hole, it takes more than fucking someone, to keep yourself warm. Gesnopen?

(ahdeboys!)

Villa (5/5)

Dat de boys van Villa een goede dj-set konden draaien wisten we bij Mooggle al langer, maar wij -en de heren zelf ongetwijfeld ook- vroegen ons af of hun mojo ook zou werken in de drukst bezochte sauna van Pukkelpop, ook wel gekend als de Boiler Room. Na enkele techno klassiekers merkten we dat de usual Boilerkids zelfs uit de bol gingen op ‘Love Is In The Air‘ van gouwe ouwe John Paul Young en verdween meteen elke twijfel die er ooit mocht bestaan hebben over de combinatie Villa – Boiler Room.

Zijn we hier getuige geweest van de definitieve doorbraak van de cosmic beats in België?
Laat het ons hopen en mogen de cosmic beats een waardig alternatief vormen voor al het drum ‘n bass en dubstep geweld waar bijwijlen niet aan te ontsnappen viel.

Hoogtepunt:

Tijdens ‘‘Beats of Love‘ -waarde collega ahdeboys! nam zich ondertussen plechtig voor niet langer te spreken van “een bescheiden radiohitje” maar een heuse “radiohit”- gingen wij volledig uit de bol en smeten er uit appreciatie nog een specialleke tussen om de Villa boys te tonen dat we het echt wel tof vonden. Hier kunt u desgevallende gebeurtenis bekijken.

(sonnie)

Ellie Goulding (2/5)

Is ons Ellie zo een van die artiestes die te laat op de bandwagon van hippe Britse popdiva’s (Amy, Florence, Kate, Marina…) is gesprongen? Zo leek het althans toch afgelopen donderdag. Wij pikten wederom niet de hele set mee (“WA EN GIJLE DURFT DA DAN TOCH BESPREKEN OFWA”) en hadden naar schatting een kwartiertje vertraging door de ‘Beats of Love’ van de Villa dj-set.

Desondanks waren we toch getuige van het lieve kinds hitjes zoals daar zijn ‘Under The Sheets‘ en ‘Starry Eyed‘, beiden aangename popsongs. Jammer genoeg vallen deze hitjes eerder te plaatsen onder de categorie nummers die een week of twee halsstarigge pogingen doen om in de permanente playlist van een radiostation te raken dan de categorie nummers die daar een half jaar kamperen. Maar laat ons ook niet te hard zijn: Ellie schrijft haar eigen nummers, speelt gitaar en kan op de koop toe ook nog eens op een trommel roffelen merkten wij op. Schouderklopje voor Ellie!
Al was die cover van Midlakes Roscoe echt wel schabouwelijk slecht.

Hoogtepunt:

Geen andere covers, well done gal. (en stiekem vinden wij ‘Under The Sheets’ echt wel een schoon nummerke hoor)

(ahdeboys!)

Darwin Deez (1/5)

Onze vrees dat de bezweette haarkrullen die frontman Darwin Smith rond zijn hoofd gebonden heeft tijdens het concert in het rond zouden vliegen was ongegrond, maar dit was spijtig genoeg ook meteen de enige meevaller.

Als de heren wat meer tijd gestoken hadden in het schrijven van goeie songs dan in het inoefenen van pasjes voor ‘Single Ladies‘ dan hadden we tenminste nog iets gezien dat ons enigszins positief zou kunnen stemmen. De enige twee deftige nummers kwamen pas op het einde van de set maar die vielen spijtig genoeg dan weer compleet in het water omdat de geluidstechnicus het blijkbaar niet nodig achtte de synthesizers iet of wat hoorbaar te maken.

Hoogtepunt:

Zelfs instant feel good nummer ‘Radar Detector‘ kon onze gefronste wenkbrauwen niet ontfronsen.

(sonnie)

Blink 182 (2,5/5)

Zozo, wij kregen verdacht weinig volk mee van de camping richting wei om daar de jeugdhelden van mening jaren 90-kind eens live aan het werk te zien. Vooraf hadden wij nochtans op gespecialiseerde muziekfora (korreltje zout gevraagd) die wij zo vaak lezen te horen gekregen dat Blink in tegenstelling tot vroeger nu wél al eens een nummer samen leek te kunnen spelen, iets wat wij uit vroegere footage nooit echt hebben kunnen afleiden. En ze begonnen dan ook nog eens met een aantal minuten vertraging gadverdamme. De omens waren dus verre van gunstig te noemen.
Het concert zelf dan: het geluid was bijwijlen heel euhm moeilijk definieerbaar, alsof Travis Barker altijd dat tikkeltje te laat zijn drumvellen aan het verwarmen was. Verder: zanger/gitarist Tom Delonge is precies wat bijgekomen, kan nog steeds geen twee noten na elkaar correct zingen en de interactie met Mark Hoppus, het derde deel van onze jeugdige punkpop drievuldigheid, leek ons soms toch net iets te bitsig om deel uit te maken van de act. Na het incashen opnieuw splitten jongens? Dat hoeft van ons nu ook weer niet. Na een zeer rommelig begin (‘Feeling This‘) viel er daarna toch wat beterschap op te merken en brulden wij maar al te graag ‘What’s My Age Again?‘, ‘First Date‘ en ‘All The Small Things‘ in het oor van onze naaste medemens, ongeacht de schoonheidsfoutjes.

Ons voorstel? Haal Tom from whatever drugs he’s on, zet hen volgend jaar als straf als afsluiter van The Shelter en we zijn zeker dat het allemaal wel goedkomt met deze jongens. (OMG het is bijna 1 september!!!!)

Hoogtepunt:

Tijdens ‘All The Small Things‘, de nog steeds très funny clip voor ogen zien die wij als puber zeker ergens op een cassette hadden staan of gedownload hadden via Kazaa. Tof nummer, nog toffere clip en meteen ook al een grondige reden waarom Blink eigenlijk ook wel tot het cultureel erfgoed van menig twintiger behoort.

(ahdeboys!)

Girls (4,5/5)

Wij gingen lopen toen de set van Blink 182 op zijn einde liep en spurtten dan ook bijna letterlijk richting Chateau waar een groepje speelde dat ons nogal nauw aan het hart ligt.

Onder leiding van de immer licht gedrogeerd-uitziende Christopher Owens raasden de boys van Girls (pedoem-tsh) door hun vooralsnog bescheiden oeuvre dat zich beperkt tot 1 album. Wat echter zeer op onze goedkeuring kon rekenen waren een aantal straffe nieuwe nummers die schijnbaar moeiteloos uit dat koppeke van de heer Owens lijken te komen. Is het de nieuwe korte coupe? Het feit dat die kwaad-kijkende gitarist van het concert vorig najaar in de Botanique er precies niet meer bij is? Frankly, we don’t care en kijken al uit naar nieuw werk van deze toffe bende en hopen dat Owens zijn demonen blijft uitdrijven onder de vorm van bloedmooie popsongs.

Grote spijt ook dat wij topnummer ‘Laura‘ gemist hebben en dat ongeveer tegelijkertijd Travis Barker aan zijn drumshow was begonnen: kiezen is verliezen.

Hoogtepunt:

Blijft voor ons nog steeds de shoegaze on speed van ‘Morning Light‘. In combinatie met de flitsende belichting tijdens het nummer zag de Chateau nogmaals zijn reputatie bevestigd als place to be voor zij die al eens in hogere sferen willen geraken.

(ahdeboys!)

Iron Maiden (4/5)

Een decor waar bands als Muse en Rammstein van zouden zeggen “dat het er toch lichtekes over is”, wijdbeens gespeelde en gezongen nummers, een gemiddelde van 3 solo’s per minuut: de muziekpolitie heeft aan Iron Maiden waarschijnlijk een vette kluif, maar dat belette ons niet om -pintje in de rechterhand, sign of the horns met ons linkerhand- ten volle te genieten van wat deze extreem sympathieke Britten uit hun polsen wisten te schudden donderdagavond aan de Main Stage.
Dat hits als ‘Run To The Hills‘ en ‘The Trooper‘ niet gespeeld zouden worden hadden wij al kunnen afleiden uit setlists vanvorige optreden en bijgevolg waren wij compleet voorbereid om te genieten van de rest van Maidens back catalogue: ‘The Wicker Man‘, ‘Brave New World‘, ‘The Number Of The Beast‘, ‘Hallowed Be Thy Name‘ … allemaal boenk erop!

Voor zij die het nog wisten kwam Iron Maiden donderdagavond even aantonen dat Metal heel zeker not dead is.

Hoogtepunt:

De indrukwekkende conditie van zanger Bruce Dickinson: gedurende het hele optreden was de man zo vriendelijk ons minstens een tiental keer het hele podium mee te laten verkennen. Kwam er ook net niet toe om die dubbele flikflak te doen. Jacques Borlée informeerde al naar de bestaande naturalisatiemogelijkheden om ouwe zak Cédric Van Branteghem door de heer Dickinson te vervangen.

(ahdeboys!)

Laurent Garnier (4/5)

Laurent Garnier begon met zich eerst te excuseren voor wat ging volgen (“We start off slow”) maar het wijze Pukkelpop publiek kenden de handelswijze van de Fransman al langer en het liet zich dan ook geduldig meedrijven op de jazzy beats. Wij moesten na ‘It’s Just Muzik‘ spijtig genoeg alweer vertrekken richting volgend agendapunt Fuck Buttons maar we kunnen gerust aannemen dat de volledige Dance Hall uit de bol ging op ‘The Man With The Red Face’.

Hoogepunt:

“The only thing that matters is music” — Laurent Garnier slaat de nagel op de kop na ‘Just Muzik’.

(sonnie)

Miike Snow (3/5)

Omdat wij kei-alternatief zijn luisteren wij natuurlijk niet naar Stubru en consoorten en moesten wij dus donderdagnacht in een zeer goed gevulde Club aan de lijve ondervinden dat de Zweeds-Amerikaanse alliantie genaamd Miike Snow blijkbaar al een aantal hitjes op hun conto hebben staan. Het publiek sprong op neer, klapte mee bij elke kans die ze kregen en joelde luidkeels na nummers als ‘Silvia‘, ‘Black & Blue‘, en afsluiter ‘Animal‘: de typische taferelen van een enthousiast Belgisch publiek, quoi.
Veel smoother en slicker kan een optreden volgens ons moeilijk klinken maar we konden ook moeilijk anders verwachten van deze mannen die ook verantwoordelijk zijn voor über popsingle ‘Toxic‘ van ons Britney.

Hoogtepunt:

“I change shapes just to hide in this place, but I’m still, I’m still an animal“. Waarvan akte!

(ahdeboys!)

Fuck Buttons (4/5)

Eén lange indrukwekkende trip door warme noisy soundscapes waarbij de twee heren elkaar maar bleven bestooken met eigenzinnige beats, loops en glitches. Een uur later kon het publiek terug op adem komen en eindelijk applaudisseren.

Hoogtepunt:

‘Surf Solar‘, of was het ‘The Lisbon Maru’, of dan toch ‘Flight of the Feathered Serpent‘?

(sonnie)

The Flaming Lips (2/5)

Wij zagen The Flaming Lips vorig jaar al eens aan het werk in de AB en toen liepen wij reeds lichtjes overdonderd (jawel, het was onze eerste keer) doch lichtelijk bedenkzaam richting de Central.
Die vreedzame Novemberavond speelden Wayne Coyne en de zijnen een evenwichtige set met de nodige aandacht voor hun populairdere werk en nummers uit de toen net gereleaste en experimentele plaat ‘Embryonic’ maar ook toen al bespeurden wij enige tekenen van vermoeidheid bij Coyne: hij deed constant verwoede pogingen om het Belgische publiek -dat vaak eerst wat moet ontdooid worden- mee te krijgen maar dat lukte niet altijd even makkelijk. Met als gevolg veel “come on people, come on”-s en een soms licht geïrriteerde doch nog steeds zeer aimabele hogepriester die zijn parochianen bij de hand nam. Op Pukkelpop waren alle ingrediënten aanwezig om er een spetterende show van te maken: een festivalpubliek dat sowieso al eens gaarne op en neer springt, de Marquee die perfect op maat lijkt te zijn gesneden voor de spectaculaire show (balonnen, confetti, achtergrondprojecties van een blote madam) en een stek als laatste op de bill donderdag in de Marquee.

Helaas draaide het allemaal wat minder life-changing uit als de Lips op voorhand hadden gehoopt. En dat lag niet enkel aan ons. De volksmennerij van Coyne was nu gewoonweg irritant (“come on motherfuckers”, tot vervelens toe) en soms leek de goede man gewoon geen moeite meer te willen doen om al dat volk te bekeren. Nog mogelijke oorzaken? Los van de vermoeiende 1e dag die wij er hadden op zitten had het volgens ons mogelijk ook veel te maken met het keerpunt waarop de Lips zich momenteel bevinden in hun carrière: enerzijds willen ze nog steeds carnavaleske toestanden opwekken bij het publiek, maar anderzijds kunnen wij de nieuwe nummers op ‘Embryonic’ (goeie plaat dat wel) bezwaarlijk crowdpleasers noemen.
En wij waren ook serieus pissed dat én ‘Race For The Prize’ én ‘Fight Test‘ én ‘The Yeah Yeah Yeah Song‘ niet gespeeld werden, ja. Time to choose your weapons, Wayne.

Hoogtepunt:

‘Do You Realize‘ blijft een nummer waarop wij ons lief eens graag vastnemen en haar vertellen dat ze the most beautiful face in the world heeft. Helaas was ze er niet bij, maar het gedacht maakte veel goed!

(ahdeboys!)

These New Puritans (3/5)

These New Puritans kon live helaas (nog) niet volledig overtuigen. De energie die we kennen uit songs zoals ‘Attack Music‘ kwam niet over waardoor hun geprezen ruwe grooves en beats soms meer klonken als onafgewerkte songs. Jack Barnett’s geniale one-of-a-kind cocktail van genres maakte echter veel goed. Niemand durfde ooit zulke uiteenlopende genres bij elkaar dromen waardoor het optreden toch nooit saai werd.

Met een beetje meer zelfvertrouwen en ervaring zal hun live-act ongetwijfeld nog een pak verbeteren. Wij kijken alvast uit naar het vervolg!

Hoogtepunt:

Had ‘Attack Music’ kunnen zijn als de energie van de studioversie ook op het podium over kwam.

(sonnie)

Conclusie DAG 1:

Een zeer wisselvallige eerste festivaldag maar onze vaak matige appreciatie kan ook deels aan het onaangekondigd warme weer gelegen hebben. De Chateau is waarschijnlijk tevens de enige sauna in de buurt waar u voor zo een degelijk prijsje minstens een halve dag kunt uitzweten. Gelieve uw handdoek wel bij u te houden in het vervolg.

Met dank aan Wannabes en Goformusic voor de foto’s: er zaten veel schone plaatjes tussen.